پس از پیروزی‌های نخستین، نوبت به چهارمین نبرد از حماسه دوازده رخ رسید؛ نبردی میان فروهل ایرانی و زنگله تورانی، دو شیر جنگاور که بر پهنه رزمگاه گام نهادند. فروهل، آن پهلوان نامدار که در تمام خاک ایران‌زمین در تیراندازی و کمان‌کشی همتایی برایش یافت نمی‌شد، چون از دور حریف خشمگین و تیره‌روز خویش را دید، درنگ نکرده و کمان را به زه آورد. او تیرهای خدنگ و سخت را آماده ساخت و کمان‌به‌دست رو به سوی زنگله تاخت و بارانی از تیرهای کمان‌سوز بر سر او باریدن گرفت تا تمام راه‌های شبیخون و کمین را بر دشمن ببندد.
در میان تیرباران، تیری خدنگ همچون آذرخشی تندبار از کمان فروهل رها شد و بر ران زنگله نشست. تیر چنان با ضربت و نیرو فرود آمد که از ران پهلوان تورانی گذشت و در تن اسب تندرو او فرو رفت. اسب گران‌پیکر از شدت درد بر رو افتاد و زنگله با چهره‌ای زرد و نالان بر خاک تیره غلتید. تیر مرگبار جان از تن زنگله بربست؛ چنان ناتوان و بی‌جان که گویی هرگز پایش به این جهان باز نشده بود. فروهل چالاکانه از باره خویش فرود آمد، بر پیکر دشمن تاخت و سر از تن زنگله برید. سپس خفتان رومی زرین او را از تنش برکند، سر بریده را به فتراک زین بست و اسب او را به غنیمت گرفت.
فروهل همچون پلنگی هژبر و پیروزمند به بالای تپه برآمد؛ در حالی که سینه، تیغ و چنگالش به خون دشمن آغشته بود، درفش خجسته ایران را راست و برافراشته بر فراز کوه برپا داشت. او که به خواست دل رسیده و کامروا شده بود، بانگ پیروزی برآورد و برای پادشاه پاک‌نژاد ایران، کی‌خسرو دادگر، تندرستی و شهریاری جاویدان آرزو کرد.