در آن هنگام که فرستادگان خاقان چین با گنجینه‌ها و پیشکش‌های گران‌بها راهی دربار کسری نوشین‌روان، شهریار ایران، بودند، مسیر حرکت ایشان از گذرگاه‌های سرزمین هیتال می‌گذشت؛ جایی که سراسر راه را انبوه لشکریان مجهز به تیغ و گرز فراگرفته بود. از مرز سغد تا کرانه‌های رود جیحون، صفوف فشرده‌ی لشکریان در برابر شاه هیتال کشیده شده بود و فرماندهی آنان را پهلوانی نامدار و رزم‌آزموده به نام «غاتفر» بر عهده داشت.
چون غاتفر از پیام‌های دوستانه و هدیه‌های بی‌شمار خاقان چین برای پادشاه ایران آگاه شد، بیمی سخت بر جانش افتاد. او به شتاب، بزرگان و جهاندیدگان سپاهش را گرد آورد و انجمنی ساخت. غاتفر رنجور و نگران، رو به سرکشان قوم کرد و گفت: «اختر بد بر ما سایه افکنده است! اگر شاه ایران و خاقان چین پیوند دوستی ببندند و از دل صفا ورزند، این هم‌پیمانی مایه بیم و نابودی ما خواهد بود و شهرهای ما زیر پای لشکریانشان ویران خواهد شد. چاره آن است که شبیخونی برآوریم و جهان را از وجود این فرستادگان پاک سازیم.»
پس غاتفر پهلوانی نامور و سرافراز را از میان لشکر برگزید و او را با سپاهی گران روانه ساخت. هیتالیان بی‌خبر بر کاروان تاختند، تمام خواسته‌ها، شتران و اسبان آراسته را به تاراج بردند و خواردارانه سر از تن فرستادگان خاقان جدا ساختند، چنان‌که حتی یک سوار چینی نیز از آن میان جان سالم به در نبرد.
چون خبر این جنایت و پیمان‌شکنی به خاقان چین رسید، اندوهی گران بر دلش نشست و سرش از کین لبریز گردید. خاقان بی‌درنگ فرمان بسیج سراسری داد و سپاهیانش را از «قجغارباشی» به حرکت درآورد، به گونه‌ای که هیچ نامدار و جنگجویی در چین و ختن بر جای نماند. حتی از خویشاوندان و نژاد ارجاسب و افراسیاب نیز کسی به خواب و آرامش نپرداخت. همگان با سرهایی پر از خشم و دلهایی جوشان، رو به سوی رود «گلزریون» نهادند.
سپهسالار لشکر خاقان، پهلوانی گرد به نام «سنجه» بود که گرد و غبار برخاسته از سم اسبان سپاهش تا برین‌آسمان می‌رسید. از انبوهی و جوشش سواران در ولایت «چاچ»، رنگ آب زلال رود گلزریون چون خون، سرخگون گشت و طبل نبرد برای کین‌خواهی از غاتفر به صدا درآمد.