در خلوتگاه اندیشه و تدبیر، کسری نوشین‌روان راز درون خویش را بر موبد بیداردل گشود. شهریار دادگر بازگفت که پادشاهی تنها آن‌گاه جاویدان می‌ماند که بنیادش بر داد و راستی استوار باشد؛ چراکه این جهان سپنجی پایداری ندارد و گرد آوردن گنج بی‌بهره از دادگری، توشه‌ای جز رنج و تباهی روان نخواهد داشت. نوشین‌روان شرح داد که چگونه در اندیشه فرداهای خرد و بزرگ کشور، نگران کمینگاه اهریمن و بدخواهان تاج‌وتخت بوده و برای رفع این گزند، تدبیری فخیم اندیشیده است.
شاه انوشیروان بر آن شد که گردآوری لشکر و پاسداری از مرزهای ایران نباید مایه پریشانی و درویشی مردم گردد. از این رو، فرمان داد تا درهای خزاین شاهی گشوده شود و درم و دینار به همه‌جا فرستاده گردد تا هیچ نيازمندی تحت فشار قرار نگیرد. سپس نامه‌هایی ممهور به مهر شهریاری به تمامی پهلوانان، بزرگان و فرمانداران سراسر کشو گسیل داشت؛ نامه‌هایی که در آن از دهقانان و بزرگان می‌خواست فرزندان جوان خویش را به زیور هنرهای رزمی، سوارکاری، گرزداری، شمشیرزنی و تیراندازی مجهز سازند و آنان را روانه میدان کارزار کنند، چرا که جوان بی‌هنر و کاهل، حتی اگر از نژاد پهلوانان نامداری چون آرش کمانگیر باشد، شایسته نام‌آوری و سپهداری نیست.
چهل روز گذشت و سیم و زر شاهی در میان بزرگان و رزم‌آوران بخشیده شد. جوانان برنا از هر گوشه کشور، شادمان و بنام، با ساز و برگ کامل جنگی گرد آمدند و سپاهی بی‌پیرایه و نیرومند شکل گرفت که روی زمین را از شکوه و پرتو خویش پر ساخت. نوشین‌روان سپاس‌گزارانه یادآور شد که اکنون گنج و سپاه و رای او از تمام شاهان پیشین افزون‌تر است.
موبد فرزانه چون این سخنان آکنده از خرد، داد و دوراندیشی را از شهریار شنید، زبان به ستایش گشود و بر فرّه ایزدی، تاج و تخت نوشین‌روان آفرین‌های بی‌شمار خواند. با برآمدن خورشید جهان‌آرا و فرو ریختن پرده‌های تاریک شب، پادشاه جوان و خجسته بر تخت کیانی نشست و درگاهش ملجأ و پناهگاه دادخواهان و بزرگان سراسر گیتی گردید.