داستان دوازده رخ

سپهدار توران، پیران ویسه، ده تن از نامدارترین و دلاورترین سواران تورانی را برگزید؛ مردانی آراسته به زره و گرز و شمشیر، همه هژبران میدان و جویندگان نام. در مقابل، گودرز کشواد، سالار لشکر ایران، ده پهلوان جوان و آزاده را از میان کانون رزم‌آوران ایران فراخواند تا در برابر تورانیان صف‌آرایی کنند. دو فرمانده پیر، هر یک حریفان را جفت به جفت مشخص ساختند: گیو خشمگین در برابر گروی زره قرار گرفت—همان گروی بدنام که خشم و نفرین شاه ایران بر او بود، چرا که ریش سیاوش پاک‌نهاد را به دست گرفته و سر مقدسش را از تن جدا کرده بود. فریبرز کاووس در برابر کلباد ویسه صف کشید؛ رهام گودرز با بارمان بدگمان روبه‌رو شد؛ گرازه پیل‌پیکر با سیامک تورانی به رزم ایستاد؛ گرگین کارآزموده با اندریمان به هم آویخت؛ بیژن دلاور با رویین گرد به پیکار پرداخت؛ زنگه شاوران در برابر اوخواست، برته با کهرم، فروهل تیرانداز با زنگله، و هجیر شیردل با سپهرم نبرد آغاز کردند. سرانجام دو سپهسالار، گودرز و پیران، خود نبرد یازدهم را بر عهده گرفتند؛ دو پیری که دلی پر از درد و کین داشتند و برای آبرو، پادشاهی و آیین خود میان بستند. آنان سوگند یاد کردند که هیچ یک سر از کینه‌خواهی برنتابد تا روشن شود بخت بر کدام سو لبخند می‌زند. دو تپه بلند بر دو سوی میدان رزم تعیین گردید—یکی برای سپاه ایران و دیگری برای توران—تا هر پهلوانی که بر حریف خود پیروز شد، شتابان به فراز آن برود و درفش خویش را برافرازد. سپس پهلوانان به هامون روانه شدند و چنگال در گریبان یکدیگر افکندند؛ نبردی چنان سهمگین آغاز شد که گویی دست و پای اسبان و پهلوانان در چنبره تقدیر و اراده ایزدی فروماند و خون از زمین و زمان جوشید.