پس از روزگار سختی و فراز و نشیب‌های فراوان، شوکت و بزرگی خسروپرویز چون خورشیدِ فروزان بر افق ایران‌زمین درخشیدن گرفت. شاهنشاه روزهای خود را در کنار مریم، دختر والاتبار قیصر روم می‌گذراند؛ بانویی که سرآمد و مهترِ تمامِ خوب‌رویانِ شبستانِ شاهی بود. اما در این میان، آتشِ رشک و کینه در دلِ شیرین شعله‌ور می‌سوخت. شیرین که چشم دیدنِ سروریِ مریم را نداشت، روز به روز نزارتر و رخسارش از غم و حسادت زردتر می‌گشت. سرانجام شیرین چاره‌ای شوم اندیشید؛ به پنهانی مریم را زهر خورانید و آن ماهروِی رومی‌نژاد را از پای درآورد. هیچ‌کس از این راز پنهان آگاه نگشت و شیرین رازِ جنایت خویش را در سینه نهفت. با گذشت یک سال از مرگ مریم، خسروپرویز کلید شبستان زرین و سروری بانوان را به شیرین سپرد.
در این میان، شیرویه—فرزند خسرو—به سن شانزده‌سالگی رسید؛ جوانی تنومند و گران‌بها که قامتش چون مردان سی‌ساله می‌نمود. شاهنشاه برای تربیت او دانشمندان و فرزانگان را برگزید تا به وی هنر و حکمت بیاموزند. موبدی پاک‌نهاد شب و روز به فرمان شاه بر آموزش و پروراندن شیرویه همت می‌گماشت. روزی از روزها، موبد بر شیرویه درآمد و دید که این جوان بالنده دست از فراگیری شسته و به بازی‌های بس شگفت و هولناک روی آورده است. در برابرش نسخه‌ای از کتاب کلیله افتاده بود، اما در دست چپش چنگال خشکیده و خوفناک گرگی نهاده و در دست راستش شاخِ براق و سختِ گاومیشی گرفته بود و پیوسته این دو را بر یکدیگر می‌کوفت.
دلِ موبد از دیدن این کردارِ بیهوده و وحشت‌انگیز لرزید. او در چنگال گرگ و شاخ گاو و خوی سهمگینِ آن جوان، فالی بس شوم و تیره دید. موبد سرنوشتِ زایشِ شیرویه را به یاد آورد؛ همان طالعِ تیره‌ای که ستاره‌شناسان و گنجوران از نخست بر شومی و تباهی‌آفرینیِ او گواهی داده بودند. پس شتابان نزد خسروپرویز آمد و داستانِ بازیِ پرکینه و مایهٔ هراسِ پسر را بازگفت. رنگ از رخسار شاهنشاه پرید و جانش از گردشِ شومِ زمانه پردرد شد. خسروپرویز با دلی خونین به یاد سخنان اختربینان افتاد و زیر لب همی‌گفت که پروردگار جهان با این طالعِ تیره چه سرنوشتی بر تاج و تخت کیانی رقم خواهد زد.
چون بیست و سه سال از پادشاهی خسروپرویز گذشت، شیرویه یال و کوپالی رستم‌گونه یافت و نیرومند شد. هراس و خشم در دلِ شهریار بزرگ ریشه دواند. خسروپرویز جانِ خندانش پر از آبِ چشم شد و فرمان داد تا شیرویه را در کاخی مجلل محصور و زندانی کنند. نه تنها شیرویه، بلکه تمام یاران، خویشان و بزرگان و خردانی که به او مهر می‌ورزیدند و هم‌رأی او بودند نیز به بند کشیده شدند؛ شمارِ این زندانیان از سه هزار تن درگذشت.
شاه دستور داد تا کاخ‌های متصل را به یکدیگر بپیوندند و پیرامونش را پاس دارند. اگرچه شیرویه و همراهانش در بند بودند، اما خسروپرویز آنان را از هیچ ناز و نعمتی محروم نساخت؛ بهترین جامه‌ها، خورش‌های لذیذ، گستردنی‌های شاهوار، رامشگران، جام‌های دینار و پرستندگانِ گوناگون برایشان فراهم آورد. آنان روز و شب به خوردن و رامش می‌پرداختند و چهل نگهبانِ ورزیده بر درگاهِ آن کاخ‌زندان، پاسداری می‌کردند تا سایهٔ شومِ آن جوان بر تاج و تختِ شاهنشاهی سایه نیفکند.