چون فرستاده به نزد بهرام چوبین بازآمد و تمامی سخنان و نامه‌ها را بازگفت، آن سالار سرکش خرد و عقل را از خویش دور ساخت و دل به آز و هوس‌های کهن داد. بزرگان و داناپیران سپاه گرد آمدند و او را پند دادند که از این پیکار دست بردارد، چرا که اقبال نوپای او با این شتاب‌زدگی به زوال خواهد رفت و شمشیر کینه‌توز خسروپرویز جز نابودی به همراه نخواهد داشت. اما پند دانایان در گوهر تیره‌گون او کارگر نیامد و فرمان داد تا کوس رحیل بزنند و لشکر به حرکت درآید. بهرام شتابان تا سرزمین آذرآبادگان تاخت و در آنجا دو سپاه چنان در برابر یکدیگر صف آراستند که راه بر عبور مور و پشه بسته شد. بهرام که می‌خواست از توان و شمار دشمن آگاه شود، پهلوانان نامدار خویش، سینه و ایزدگشسپ را فرستاد تا لشکر روم را بسنجند. چون آنان بازگشتند، از بی‌کرانگی و عظمت سپاهی سخن گفتند که فراتر از هر گمان و اندیشه‌ای بود. در سوی دیگر، سواران و گرانمایگان رومی به بارگاه خسروپرویز آمدند، کمر به کین‌خواهی بستند و خواستار آغاز نبرد با ایرانیانِ شورشی شدند؛ خسرو نیز با خواست آنان همداستان گشت و فرمان رزم صادر نمود.