چون قیصر روم نامه پُرنیاز و دادخواهانه خسرو پرویز را بخواند، اندیشه‌های گوناگون بر دلش هجوم آورد. او وزیر دانای خویش را فرابخواند تا راز سرنوشت را از پرده نهفت بیرون کشد. قیصر با خود می‌اندیشید که اگر اقبال از خسرو روی برتابد، دیگر نوبرگی در دفتر روزگار نخواهد داشت و به ناچار دست به دامن خاقان چین خواهد شد تا چون بیماری ناتوان درمان یابد؛ اما اگر ستاره‌اش درخشان باشد و چون پدرش بر تخت شاهی تکیه زند، بسیار شایسته‌تر آن است که رومیان خود او را با سپاهی گران یاری رسانند تا در دلش کینه‌ای از روم بر جای نماند.
پس به فرمان وزیر هوشمند، اخترشناسان برجسته دربار، زیجهای کهن را که بنیادش بر محاسبات آسمانی فلاطونِ حکیم استوار بود، پیش آوردند. ستاره‌شمران تا پاسی از شب گذشته بر گردش چرخ گردان و موضع ستارگان نگریستند. سرانجام اخترشناس مهتر پیش آمد و قیصر را مژده داد که طالع خسرو بسیار درخشان است و به زودی تاج و تخت شاهنشهی را به دست خواهد آورد و سی و هشت سال به کامروایی و قدرتمندی فرمان خواهد راند، بی آنکه گرد تیره بر دامان شهریاری‌اش نشیند.
قیصر از این مژده شادمان گشت و با وزیر خویش در میان گذاشت که حال چه پاسخی به خسرو دهند. وزیر هوشمند اندرز داد که چون ستاره خسرو بلند است، اگر او به سوی خاقان رود یا از جایی دیگر سپاه گرد آورد، هرگز کینه رومیان را فراموش نخواهد کرد. پس چه بهتر که قیصر از سر دانش و دوراندیشی، گنج و سپاه و فیلان جنگی در اختیار خسرو گذارد تا دوستی پایدار او را به چنگ آورد و مرزهای روم را از رنج و گزند نبرد ایمن سازد. قیصر سخن دانا را پذیرفت و فرمان داد تا سپاهی آراسته و گنجی شایسته برای یاری خسرو گسیل دارند.