دو هفته از روزگاری که گردیه دربار خسروپرویز را به مقدم خود آراسته بود سپری گشت. روزی شاهنشاه ایران به خورشید و ماه و تاج و تخت شهریاری سوگند یاد کرد و از آن شیرزن خواست تا داستان نبردهای خویش را بازگوید و بار دیگر همانند جنگ‌آوران گردن‌کش کمر بر میان بندد و هنر خویش را به رخ کشد. گردیه، فرزانه و شایسته، در پاسخ شاه فرامایگی نود نمود و خواستار مرکب جنگی، زین، کمان، کمند، نیزه، خفتان، کلاه‌خود و تیردانی پر از تیرهای خدنگ شد.
شهریار فرمان داد تا باغ گلشن را آراستند و خیمه و خرگاه شاهی در میان گل‌ها برافراشتند. هزار و دویست خوبروی رومی و ترکی، گرد در گرد باغ همپای شیرین خرامیدند؛ شیرین که چون خورشید تابناک پیشاپیش پرستاران بر ستون‌های سیمین می‌خرامید و شکوه باغ را دوچندان می‌ساخت. گردیه که آماده رزم گشته بود، زره رومی بر تن کرد، بن نیزه را بر زمین فشرد و همچون باد بر پشت اسبی سیاه برجهید. او در میان باغ جولان داد، باره برانگیخت و بانگی چون ابر بهاری برآورد و یاد نبردهای سهمگین خود را زنده ساخت.
دیدن زن رزمدیده با سلاح و مرکب، آتش رشک و بیم را در دل شیرین افروخت. شیرین به خسروپرویز هشدار داد که نباید سلاح نبرد به دست فرزندی از دودمان دشمنان سپرد، آن هم در حالی که شاه بی‌پناه بر تخت زرین نشسته و او مسلح بر پیرامونش می‌تازد. اما خسرو با لبخندی آرامش‌بخش، شیرین را دلداری داد و فرمود که از گردیه جز مهر و مهرورزی برنمی‌آید. شاهنشاه از برز و بالا و ستوه‌ناپذیری این بانوی دلاور به شگفتی افتاد و او را بی‌عیب از گردش روزگار خواند.
آن‌گاه خسروپرویز راز سپردن مسئولیتی بس گران را به گردیه آشکار ساخت: او یادآور شد همان‌گونه که چهار سالار بزرگ او بر دوازده هزار سوار جنگی فرمان می‌رانند، در شبستان زرین و مشکوی گوهرآگین شاهی نیز دوازده هزار بانوی پرستار بسر می‌برند. شاه اداره، سرپرستی و پاسداری از این حرمسرای عظیم را به گردیه واگذار کرد تا هیچ‌کس جز به فرمان او سخنی نگوید. گردیه از این اعتماد و شکوه رهایی‌بخش شادمان گشت، بر فرّه ایزدی شاه آفرین خواند و چهره بر خاک بندگی نهاد.