چون خاقان چین سخنان مهران ستاد را بشنید، دلش لبریز از شادی گشت و خاتون خورشیدچهره نیز لبخند مهر بر لب آورد. پس از آنکه تدبیر کارها به سامان رسید، فرستاده‌ی ایران را پیش خواندند و آشکارا درباره‌ی آن بانوی پوشیده‌روی و والاتبار سخن گفتند. مهران ستاد به نام شهنشاه پیروزگر ایران، پیمان زناشویی را از سوی فرستنده‌ی خویش پذیرفت و خاقان نیز دادگرانه همسر ساختن دختر خاتون را دادِ نیکی داد.
دردمندانه و شادمانه، خادمان و پرستندگان با نثارها و هدایا به پیشگاه خاقان آمدند. آنگاه گنجی آراسته از هرگونه خواسته برپا شد؛ از دینارهای سرخ و گوهرها و طوق‌ها و تاج‌ها تا مهرهای فیروزه و تخت‌های عاج. خوانی از عود هندی مرصع به زر و گوهرهای گوناگون بیاراستند و به همراه هر بخش از این پیشکش‌ها، افسری شاهوار، صد اسب و صد استر زردوز و بارکش همراه کردند. شترانِ بارکش از دیبای چین آکنده گشتند و پشت اسبان به زین‌های زرین بیاراست. چهل شتر دیگر بارِ دیبای زربفت با نقش‌های زبرجد بر زر کشیدند و صد شتر دیگر پوشش‌های گران‌بها حمل کردند؛ در حالی که سیصد خدمتکار ماهرو آماده‌ی خدمتگزار بر این قافله شدند.
به فرمان خاقان پیروزبخت، تختی بر کوهه‌ی پیلی بزرگ نهادند که شوشه‌های سیم و زر با گوهرهای درخشان بر آن بافته شده بود. درفشی تابان از دیبای چین برافراشتند که از پهناوری و شکوهش، زمین پیدا نبود و صد مرد آن را از هامون برداشتند و بر گردون برافراشتند. مهد زرینی از دیبا بیاراستند تا گوهر ناستوده—دختر خاقان—در آن جای گیرد. بدین‌سان، دختر خاقان به همراه سیصد پرستار، پنجاه خدمتکار بانشاط و چهل خادم دیگر، دل به راه سپردند و سپاهی گران‌سنگ برای پاسداری روانه‌ی راه گشت.
سپس خاقان دبیر فرزانه را فراخواند تا نامه‌ای شاهوار چون نگارخانهٔ ارتنگ بنویسد؛ آغشته به مشک و گلاب و بر پرنیان و حریر. نامه با نام آفریننده‌ی جهان و بیدار و بیننده‌ی گیتی آغاز گشت که هرچه او بربافد، بندگان را چاره‌ای جز تسلیم در برابرش نیست. خاقان نوشت که شهنشاه ایران سرور و تاج سر اوست و این پیوند نه برای خویگند دختر، بلکه بدان جهت است که از موبدان و بخردان درباره‌ی فرّ و بزرگی کسری شنیده بوده و همواره در آرزوی این پیوند پاک بوده است؛ چه در سراسر گیتی دادگری به شکوه و پیروزی و رای و دانش انوشیروان یافت نمی‌شود، شهریاری که دین یزدان پناه اوست.
خاقان افزود که جگرگوشه‌اش را بر طبق آیین چین روانه کرده و او را سپرد تا چون بنده‌ای شایسته پسِ پرده‌ی شهریاری باشد، از فرّ و فرهنگ شاه دانش آموزد و رسم دادگری فرگیرد. آنگاه نامه به مهرِ مشکبار آراسته شد و به مهران ستاد سپرده گشت. خاقان خلعت و پاداشی بس شگرف به مهران ستاد داد که هیچ شهریاری نظیر آن را به فرستاده‌ای نداده بود، و یاران او را نیز از دینار و مشک بهره‌مند ساخت. کاروانِ آراسته از پیلان و سواران تا کرانه‌ی رود جیحون پیش رفت؛ خاقان که تا لب رود فرزند را همراهی می‌کرد، اشک خونین از مژگان می‌ریخت و با دلی آکنده از دردِ جدایی، فرزند را از رود عبور داد و خود با چشمی گریان به چین بازگشت.