هنگامی که غاتفر، پادشاه هیتالیان، آگاه گشت که خاقان چین لشکری گران آراسته و نیت کشورداری و کین‌توزی دارد، بی‌درنگ دست به کار شد. فرمان داد تا سراسر قلمرو او از بلخ و شگنان تا کرانه‌های آموی، زم، سومان، ترمذ و ویسه‌گرد خروش رزم بردارند. گنجینه‌ها گشوده گشت و لشکری بیکران چون خیل مور و ملخ از دشت و کوه و ریگزار برخواست. از آن سو، خاقان چین با سپاهی که خورشید را در دود و گرد خویش پنهان می‌ساخت، از رود ترک گذشت. دشت مای و مرغ و حوالی بخارا از زنگار تیغ‌های بنفش، نیزه‌های سرکش و درفش‌های رنگارنگ به لرزه درآمد. بخارا پادگان و لشکرگاه اصلی شاه هیتال شد و دو سپاه چون دو کوه پولادین به یکدیگر پیوستند. چنان نبرد تنگ و سهمگینی آغاز شد که راه بر وزش باد فروبسته گشت؛ چکاچک تیغ‌های تابناک و گرزهای گران چنان برآفرید که گویی آهن خود زبان به سخن گشوده و هوا مترجم صاعقه‌وار ضربات گشته است. گردی سیاه برخاست و روشنایی مهر و ماه را ربود. مردم کشانی و سغدی با دیدگانی پر از اشک به نظاره نشستند تا ببینند گردش چرخ گردون پیروزی را به نام کدام شهریار رقم خواهد زد. هفت روز و هفت شب، دو لشکر بی‌امان در هم آمیختند؛ پشته‌ها از کشته ساخته شد و خاک و سنگ از خون رزمجویان به رنگ ارغوان درآمد، چندان که عقاب تیزپرواز را چشمان از گرد رزم نابینا گشت و آفتاب در دره تاریک جنگ فرو رفت.