چون خبر فرار سپینود و برزوی پهلوان به گوش شنگل، پادشاه هند رسید، خشم چون آتشی سوزان در دل او شعله‌ور گشت. وی نخچیرگاه را رها کرده، لشکری انبوه را برانگیخت و در پی فراریان تا کرانه‌های دریا تاخت. در آنجا، سپینود را در کنار بهرام دید و خشمگین از دریا گذشت. شنگل ابتدا دخترش را به تلخی نکوهش کرد که چرا چشم بر مهر پدری بسته و با مردی بیگانه گام در راه ویرانی نهاده است.
بهرام که خودکامگی و خشم شنگل را دید، با دلیری پاسخی سهمگین داد و یادآور شد که نبردآزموده‌ای است که سی سوار زره‌پوش پارسی او برای درهم‌شکستن لشکری صد هزار نفری بس است. شنگل با شنیدن این سخنان و دریافتن شکوه و دلاوری انکارناپذیر او، به ناله آمد که چگونه به او اعتماد کرده و او را چون فرزند عزیز داشته، اما پاسخ مهرش را با بی‌وفایی یافته است.
در این هنگام، بهرام راز خویش را گشود و آشکار ساخت که نه یک پهلوان ناشناس، بلکه شهنشاه ایران و توران است. او به شنگل وعده داد که از این پس او را در مقام پدر خواهد داشت، هند را از پرداخت باج معاف خواهد کرد و سپینود را به عنوان تاج سر بانوان ایران بر ارئکه‌نشینی خواهد نشاند. شنگل با شنیدن این سخنان شگفت‌انگیز، کلاه هندی از سر برگرفت، به پوزش‌خواهی پیش آمد و بهرام را در آغوش کشید. دو شهریار یزدان‌پرست بساط می و شادی گسترده، دست در دست هم پیمان وفاداری و راستی بستند و کینه را از دل زدودند؛ سپس شنگل پس از بدرودی پرمهر با دخترش، شادمان به هند بازگشت و بهرام راه ایران را پیش گرفت.