چون شنگل، شهریار هند، دلاوری‌ها و نیروی بی‌مانند بهرام را به چشم دید، دلی پر درد و چهره‌ای زرد یافت. او در نهان بیم آن داشت که اگر این فرستادهٔ شگرف به ایران‌زمین بازگردد، نزد شاه ایران از سستی لشکر هند بگوید و خوار بودن سواران قنوج را آشکار سازد. پس در تیرگی شب، بزرگان و فرزانگان دربار خویش را گرد آورد تا رای بر کشتن پنهانی بهرام زند.
اما فرزانه‌ای گوهرشناس برپا خاست و شاه هند را از این کردار تیره و دور از دادگری برحذر داشت. او هشدار داد که کشتن فرستادهٔ شهریاران، ننگ و بدنامی جاودان به بار می‌آورد و خون پهلوانی که سرزمین هند را از شر اژدها و کرگ آزاردهنده رهانیده، دامن حکومت را خواهد گرفت؛ و اگر سپاه ایران به کین‌خواهی وی تاختن آورد، اثری از پادشاهی هند باقی نخواهد ماند.
شنگل چون سخن فرزانه را شنید، از رای خویش بازگشت. بامدادان، بهرام را به تنهایی به حضور خواند و پیشنهادی تازه پیش کشید: ماندن در هند، پذیرفتن شهریاری و فرماندهی سپاه، و پیوند با یکی از شاهدختان هند. بهرام در اندیشه فرو رفت؛ او نژاد کیانی و گوهر خویش را به یاد آورد، اما پذیرش این پیوند را چاره‌ای هوشمندانه دید تا جان خویش را از دام بدسگالان برهاند و راه بازگشت به خاک پاک ایران را هموار سازد.
پس بهرام پیشنهاد شنگل را پذیرفت. شاه هند ایوان را به دیبای چینی بیاراست و سه دختر زیباروی خویش را پیش آورد. بهرام از میان آنان، شاهدختی ماهرو و شرمگین به نام سپینود را که چون سروی سهی و شمعی بی‌دود می‌درخشانید، برگزید. شنگل با شادمانی سپینود و گنجینه‌ای بس گرانبها به او سپرد، یاران بهرام را با خلعت‌ها، درم، دینار، عود و کافور نواخت و نامداران قنوج را به بزمگاهی گوهرنگار فراخواند. یک هفته تمام بزم نوشانوش برپا بود و سپینود در کنار بهرام گور، چون می روشن در جام بلور می‌درخشید.