چون نامهٔ جانکاهِ شهادت بهرام چوبین به پیشگاه خاقان چین رسید، غمی سنگین و جانسوز بر سراپای وجود شهریار فرود آمد. دیدگان خاقان پر از اشک خونین شد و رخسارش چو لاژورد نیلگون گشت. وی بزرگان، سران و جهاندیدگان قلمرو خویش را گرد آورد و سرگذشت دردناک و مظلومانهٔ آن پهلوان نامدار را بازگفت. ناله و زاری از سرای شهریار تا اقصی نقاط سرزمین چین طنین‌انداز شد و مردمان بی‌آنکه آتشی به پا باشد، در سوز داغ بهرام بریان گشتند.
پس از برگزاری باشکوه آیین سوگواری و یادمان بهرام، خاقان به پژوهش برخاست تا کیستی عاملان این بدخواهی و جنایت ننگین را آشکار سازد. چون برملا گشت که قلون دست به این خیانت زده و خویشان و دو فرزند او در توران به‌سر می‌برند، خشم و خروش شهریار چین شعله‌ور شد. به فرمان او آتشی سهمگین برپا گردید و سرای و محلهٔ قلون یکسره به خاکستر تبدیل گشت. دو فرزند قلون در میان شعله‌های خشمگین آتش افکنده شدند و تمامی دارایی و گنجینه‌های او به تاراج رفت.
سپس نوبت به خاتون، همسر قلون، رسید؛ او را خوار و بی‌مقدار از پشت پردهٔ سراپرده به گیسوانش بیرون کشیدند و گنجینه‌های گرانبهایش را روانهٔ ایوان خاقان ساختند، بی‌آنکه رنج‌ها و خدمات گذشتهٔ قلون به چشمی بیاید. خاقان پیکان و فرستادگان تیزرو بر شتران مست روانه ساخت تا خراد برزین، طراح و محرک این نقشه را بیابند، اما خراد برزین از دام گریخته بود و به چنگ فرستادگان نیامد. از آن پس، خاقان چین جامهٔ نیلگون سوگ بر تنِ تمام رعیان و بندگان قلمرو خویش کرد و تا مدتی در غم و ماتم بهرام به سر برد، چرا که این خباثت و کید ننگین را مایهٔ بدنامی و سرافکندگی خویش در تاریخ می‌دانست.