در ولایت سغد، خاقان چین در میان خویشان و بازماندگان دودمان ارجاسب و افراسیاب گشته بود و دشت و کوهستان چون دریایی خروشان از خیل سپاهیانش موج می‌زد. خاقان که باد غرور در سر داشت، خویشتن را شهریار بی‌همتای جهان می‌پنداشت و کلاه کیانی خویش را فراتر از تاب‌آوری زمین می‌دید. او در میان سران لشکر بانگ برمی‌آورد که زمان تسخیر ایران‌زمین فرا رسیده است؛ سپاهیان چین باید مرزها را درنوردند، خاک ایران را تا چین برانند و حاکمیت تازیان را نیز تحت آیین خویش درآورند تا هیچ کس را در جهان، تاج و تخت و بخت شاهی باقی نماند.
با این حال، روزگار چندان بر وفق خواسته‌های او نپیمود. طنطنه رزم‌جویی خاقان گسیخته گشت آنگاه که خبرسازان پیک آوردند که کسری نوشین‌روان، شاهنشاه دادگر ایران، با فرّه ایزدی و لشکری بیکران که کرانه‌اش از دریا تا دریا می‌رسد، به گرگان رسیده و خیمه برافراشته است. با شنیدن این پیام، غرور خاقان فرو ریخت و راه رزم بر او تنگ و کوتاه گشت. او پریشان‌خاطر با بزرگان و رای‌زنان خویش به مشورت نشست و راز بیمناک خویش را آشکار ساخت که این سپاه عظیم ایرانیان را نمی‌توان خوار شمرد.
اگرچه خاقان کوشید با یادآوری وسعت قلمروش از چین تا کرانه رود جیحون و تظاهر به دلاوری، خویشتن را آماده نبرد نشان دهد و انوشیروان را ناآگاه از توان خویش بخواند، اما خردمندی در انجمن او زبان به پند گشود. این فرزانه، خاقان را از هرگونه مواجهه با شاه ایران برحذر داشت و یادآور شد که نبرد با شهریاری که از هند و روم باژ می‌ستاند و فرّ کیانی‌اش چون خورشیدی بر فلک می‌درخشد، جز به باد دادن تاج‌وتخت چین حاصلی نخواهد داشت؛ چرا که کسری انوشیروان بیداربخت، جهان‌دار و پیروزمندی است که هیچ شاهی توان ایستادگی در برابرش را ندارد.