چون بهمن پیام دلاورانه و در عین حال پرمهر جهان‌پهلوان را شنید، همراه با موبد پاک‌نهاد خویش راه بازگشت پیش گرفت. تهمتن لختی در اندیشه فرو رفت؛ سپس برادرش زواره و فرزندش فرامرز را به پیش فراخواند و فرمان داد تا شتابان به نزد زال زر و بزرگان کابلستان بروند. او به آنان دستور داد تا ایوان‌ها را به تخت‌های زرین و جامه‌های دیبای خسروانی بیارایند و بزمی درخور شاهزادگان کیانی به پا دارند، چنان‌که شکوه آن از روزگار کاووس‌شاه نیز درخشان‌تر باشد. رستم تأکید کرد که پورِ شاه با سپاهی گران و کینه‌ای سركش آمده است و نترس و بی‌باک است؛ پس اگر نوید آشتی و دوستی او را بپذیرد، رستم او را به یاقوت و زر و گنج و سپردن تاج و شمشیر گرامی خواهد داشت، اما اگر ناامیدش گرداند، روزگار بر هیچ‌یک سپید نخواهد ماند.
زواره رستم را دلداری داد و گفت که اسفندیار مردی خردمند و نامدار است و بی هیچ کینه‌ای به جنگ نخواهد خاست. سپس زواره به نزد زال شتافت تا تدارک بزم شاهانه را ببیند. رستم نیز، بی‌آنکه جوشن بر تن کند یا گرز و کمند و کلاه‌خود بردارد، سوار بر رخش شد و خرامان تا لب رود خروشان هیرمند بتاخت و عنان گران کرد تا چشم‌به‌راه درود و پاسخ اسفندیار باشد.
از آن سو، بهمن به سراپرده پدر بازآمد و در برابر اسفندیار ایستاد. اسفندیار از پاسخ تهمتن پرسید و بهمن آنچه دیده و شنیده بود—از شکوه و هیبت شگفت‌انگیز رستم گرفته تا پیل‌پیکری و دل شیر داشتنش—همه را بازگفت. او گزارش داد که رستم، بی‌هیچ سلاح و نبردافزاری، تنها به شوکت خویش بر لب هیرمند ایستاده و اشتیاق دیدار شهریار را دارد. اسفندیار از شنیدن این سخنان سخت برآشفت و بهمن را در برابر بزرگان خوار کرد. او به فرزندش نهیب زد که خردمندان نباید رازمند کودکان و زنان باشند و شایسته نیست دلاوری چون رستم را تا عرش بالا ببرد و روباهی را پیل جنگی ببیند. سپس اسفندیار به راز با برادر خردمندش پشوتن گفت که این پهلوان کهنسال چسان خویشتن را جوان می‌پندارد و شادابی رزم‌آوری‌اش از مرور سالیان شکسته نشده است.