داستان رستم و اسفندیار

شاهزاده اسفندیار فرزند جوان خویش، بهمن را فراخواند تا او را پیامی دشوار و گران‌سنگ بر دوش نهد. او بهمن را پند داد که بر اسب سیاه‌فام برنشیند، تبار خسروانی خویش را به جامه‌های دیبای چین و تاج گوهربار پهلوی برآراید و ده موبد سرشناس را همراه خویش سازد تا در چشم همگان چون شهریارنژادی والاتبار جلوه‌گر شود. او دستور داد تا بهمن بی‌درنگ به خان رستم شتابد و پیام او را با نرمی و فصاحت، اما با قاطعیتی بی‌پژمان ابلاغ کند.

پیام اسفندیار به تهمتن با ستایش پروردگار و پند درباره ناپایداری گیتی آغاز می‌شد؛ این‌که هر کس نیکی کند، خرسندی و پاداش یزدان را در درگاه سپنجی و سرای جاوید درو خواهد کرد. سپس لحن پیام به سرزنش گرایید: اسفندیار یادآور شد که رستم نعمت‌ها و والایی خود را از شاهان کیانی به ارث برده، اما در روزگار لهراسپ و گشتاسپ از آستان‌بوسی درگاه شهریاری سر باز زده است. گشتاسپ‌شاه که دین بهی را پذیرفته، آیین اهریمنی را زدوده و در نبرد با ارجاسپ تورانی پایداری ورزیده، جهان را رام کرده است؛ با این حال رستم گویی شاهیِ او را نادیده انگاشته و به گوشه‌ای در زابلستان معتکف گشته است. اسفندیار فاش کرد که گشتاسپ از این سرکشی خشمگین شده و سوگند خورده که رستم را در بند ببیند، اما او خود تعهد می‌دهد که اگر رستم تن به فرمان شاه دهد و زنجیر برپای نهد، در پیشگاه شهریار شفاعت کند و مانع از آسیب رسیدن به تهمتن و تبار زال گردد.