کمان‌های کین کشیده شد و تیرهای خدنگ بر آسمان رها گشت، چنان که چهره‌ی خورشید پشت باران پیکان‌های الماس‌گون پنهان شد. اسفندیار رویین‌تن، دست بر کمان برد و چنان تیرهایی رها ساخت که زره و جوشن بر تن پهلوانان دوخته می‌شد. رخش پیل‌پیکر از تیرهای سهمگین اسفندیار بی‌تافت و خون از پیکرش جاری گشت؛ رستم نیز که تنش پر ز زخم شده بود، رخش سست‌گام را رها کرد و کشان‌کشان بر بالای کوه پناه برد. اسفندیار خنده‌ای تلخ و ظفرمندانه برآورد و رستم را به باد ریشخند گرفت که کجا رفت آن نیروی پیل مست و آن گرز گران که دیوان از دم تیغش می‌گریختند. در این میان، زواره چون پیکر خونین رخش را دید، نالان به سوی نبردگاه شتافت، اما رستم او را فرستاد تا زال زر را آگاه سازد و چاره‌ای برای زخم‌های کاری بجوید. رستم با خردمندی و زبان‌آوری از اسفندیار خواست تا به سبب تاریکی شب، جنگ را بازدارند و تا فردا به او مهلت دهد تا زخم‌ها ببندد و تدبیر کار کند. اسفندیار بزرگواری نمود و زینهار شبانه را پذیرفت. رستم پر از پیکان و زخم، هم‌چون کشتی شکسته‌ای از عرض رودخانه خروشان گذشت و اسفندیار از شگفتی پایداری و تاب‌آوری او انگشت بر دهان ماند. چو اسفندیار به سراپرده بازآمد، با غم جانکاه مرگ دو فرزند جوانش، نوش‌آذر و مهرنوش، روبرو شد که در نبرد گشته بودند. سراپرده را خاک اندوه فراگرفت؛ اسفندیار جامه درید و بر پیکر فرزندان مویه کرد، تابوت آنان را به سوی گشتاسپ‌شاه فرستاد و در پیامی تند، آز و افزون‌طلبی پدر را عامل این بدبختی و خون‌ریزی دانست.