اسفندیار روی به رستم کرد و با لحنی آکنده از غرور شاهانه و رجزخوانی، سخن از نیاکان جهان‌پهلوان به میان آورد. او گفت که از موبدان بیداردل و دانایان روزگار شنیده است که زالِ دستان، گوهری ناپاک و دیوزاد داشته و نژاد او را اعتباری در جهان نیست. چون زال با تنی تیره و مویی چون برف به دنیا آمد، سام از بیم رسوایی، سال‌ها او را از چشم جهانیان پنهان داشت و در نهایت از فرط نومیدی فرمان داد تا نوزاد سپیدموی را به کرانه دریا افکنند تا خوراک مرغان و ماهیان گردد. سیمرغ پرگشود و بر آن کودک فرود آمد، اما هیچ فرّ و شکوهی در او ندید؛ پس او را به کنام خویش برد تا طعمه جوجگان سازد. اما حتی سیمرغ گرسنه نیز تن خوار و بی‌مقدار زال را شایسته خوراک نیافت و او را خوار و برهنه بر گوشه‌ای از آشیانه افکند. زال سال‌ها برهنه و بی‌جامه در میان مردارها زیست و از مانده طعمه‌های مرغ بهره برد تا آنکه سرانجام مهر سیمرغ بر او جنبید و او را برهنه به سیستان بازگرداند. اسفندیار ادامه داد که سام تنها از روی بی‌فرزندی، نادانی و بی‌پناهی، آن دیوزادِ وحشی را پذیرفت و شاهان کیانی—که نیاکان اسفندیار بودند—از سر بزرگواری او را برکشیدند و گنج و خواسته بخشیدند. از آن سروِ رسته در مرداب، رستم زاده شد که با قد و بالایی افراشته به شهرت رسید، اما سرانجام به جای سپاسداری از شهریاران، راه سرکشی، خودکامگی و ناپارسایی پیش گرفت.