چون قیصر روم از شتاب کارزار و نیاز خسروپرویز آگاه گشت، لشکری گران متشکل از صد هزار سوار نامدار و جنگ‌آزموده گرد آورد. قیصر دختر خویش، مریم را که بانویی خردمند، باوقار و فرزانه بود، همراه با جهیزی بی‌کران و افسانه‌ای، شامل گوهرهای شاهوار، جامه‌های زرنگار، عماری‌های زرین و مهد‌های آبنوس، جامه‌های دیبای رومی، طوق‌ها و تاج‌های گوهرنشان و لشکری از خادمان و چهار فیلسوف دانای رومی به یاری خسرو فرستاد. پهلوان گستهم، مریم و سپاه همراهش را برپایه آیین‌های والا پذیرفت و اداره کرد. قیصر در اندرزهایش، بزرگان ایرانی چون گستهم، شاپور، بالوی و خراد برزین را ستود و خراد برزین را خورشیدی بی‌بدیل در دانایی و راستی خواند.
پس از سنجش اختران و برگزیدن روز بهرام برای جنبش، قیصر تا دو منزل مریم و سپاه را همراهی نمود، سپس دختر خویش را به پاسداشت آزرم و حشمت شهریاری سفارش کرد و او را به برادر رزم‌آورش، نیاطوس، که سپهسالار رومیان بود سپرد. چون خبر رسیدن لشکریان روم به خسروپرویز رسید، شاه با شادمانی فراوان به پیشواز آنان شتافت. خسرو، نیاطوس را گرم در بر گرفت و از رنج و مهربانی‌های قیصر سپاسگزاری کرد. سپس نزد عماری مریم شد، بر دست او بوسه داد و از دیدار آن ماهروی فرزانه دلشاد گردید. شاه ایران به مدت سه روز جشن و میزبانی آراست و از فرماندهان رومی چون سرگس و کوت دلجویی نمود. نیاطوس هفتاد پهلوان گزیده و نامدار رومی را به خسرو معرفی کرد و شاه ساسانی ستایش‌کنان، آفرین بر دادار جهان افشاند و آماده بازپس‌گیری تاج و تخت خویش شد.