چون نامه قیصر به پیشگاه خسروپرویز رسید، نوید پیوندی فرخنده و آشتی بزرگ میان دو امپراتوری دربار را فراگرفت. خسرو بزرگان و پهلوانان ایران را گرد آورد و فرمود که امروز چرخ گردون چهره‌ای دگرگون به خود گرفته است؛ قیصر نامه‌ای سودمند فرستاده و خواستار آن است که ریشه کینه دیرینه میان روم و ایران خشکیده شود. ایرانیان در پاسخ گفتند که هرچند هرگز این کینه کهن به تمامی از میان نرفته بود، اما اگر این پیمان به دست تو استوار گردد، نام بلندت بر تاج‌های شاهان نگاشته خواهد شد.
پس خسروپرویز بفرمایش پرداخت تا بیگانگان از مجلس بیرون روند. قلم و دوات و حریر چینی پیش آوردند و دبیری چابک‌دست بر آیین شاهان کیانی، نامه‌ای به خط پهلوی و خسروی به نگارش درآورد. خسروپرویز سوگند یاد کرد به یزدان پاک که تا وی بر تخت شهریاری است، از مردم روم باژ نخواهد خواست و هرگز سپاهی به آن مرز و بوم گسیل نخواهد داشت. همچنین تمامی شهرها و دژهایی را که در تصرف داشت، بی‌هیچ چشم‌داشتی یک‌به‌یک به قیصر بازخواهد گرداند و اسناد آن را گواهی خواهد کرد.
شهریار ایران همچنین خشنودی خود را از پذیرش دختر پاک‌سرشت قیصر اعلام داشت و فرمود که دل بر این پیوند نهاده است. او خواستار شد تا نامدارانی چون گستهم، شاپور، اندیان و خراد برزین که در پناه قیصر بودند، همراه با سپاهی فرخنده و آن شاهدخت خردمند به ایران بازگردانده شوند تا پیوند خویشاوندی دو دودمان تازه گردد؛ پیوندی که یادآور روزگار کیومرث، جمشید، نژاد ایرج، فر فریدون و دادگری قباد بزرگ است—آن‌چنان دادگری که گرگ و میش در کنار هم می‌زیستند.
چون نگارش نامه به پایان رسید، خسرو آن را به مهر خویش آراست و به خراد برزین سپرد. خراد همانند باد بر اسب کمیت خویش نشست و تا دربار قیصر تاخت. چون قیصر مهر از نامه شاه گشود و سخنان خسرو را خواند، شادمان شد و بزرگان و دانایان روم را گرد آورد تا با ایشان در ساختن این پیمان بزرگ تدبیر کند. فرزانگان روم در پیشگاه قیصر سر فرود آوردند و گفتند که رای و فرمان از آنِ شهریار است و جان و تن ایشان در راه خواست او آماده. قیصر بر آن دانایان آفرین خواند و چشم به راه سپیده دم نشست تا کار این پیوند تاریخی را به سرانجام رساند.