قیصر روم، پس از سنجیدن فرجام کار و دریافتن جایگاه والای شاهنشاه ایران، دبیر کهن‌دیده و آزموده‌اش را پیش خواند و او را بر تخت بزرگی نشاند. پس فرمان داد تا پاسخ نامه خسرو پرویز با نگارشی چنان دلفریب نوشته شود که گویی مرغزاری شاداب و خرم از بهشت برین است. در آن نامه، پیوندهای کهن و سخنان استوار و نیکو گرد آمد. چون کار نگارش پایان یافت، قیصر سواری دلیر، سخن‌دان، بیداردل و خردمند را برگزید که هم دلیری پهلوانان را داشت و هم هنرمندی دبیران را.
قیصر پیک فرخنده را پیش خواند و گفت: «به شتاب نزد خسرو برو و به او بگو ای شاه روشن‌بین و جویای داد، اندوه را از دل بزدا! در گنجینه‌های روم، زر و سلاح بیش از اندازه است و نازیباست اگر برای یاری تو به کشور دیگری دست نیاز دراز کنیم یا از بزرگان درم خواهیم. من خود همه نیازهایت را برآورده می‌کنم تا تو از خاک روم با کامروایی و شادکامی به آرامش روان سوی ایران رهسپار شوی. در این بوم بیگانه دلتنگ و تیره‌روان مباش، چرا که آیین چرخ گردان همین است؛ گاه پناه و شادمانی می‌بخشد و گاه گزند و زیان فرود می‌آورد. اینک تا من سپاهی آراسته، سلاح‌های کارآمد و زر فراوان برایت گرد آورم، اندوهگین و دژم‌خو مباش.» پیک بادپا پیام قیصر را به جان پذیرفت، راه پیش گرفت و بر خسرو پرویز درآمد و سخنان نویدبخش و دلاویز قیصر را به تمامی بازگو کرد.