از درگاه کسری نوشین‌روان، فرستاده‌ای خردمند و نامدار به نام آزادسرو راهی دیار مرو شد تا تعبیرکننده خواب پررمزوراز شاهنشاه را بیابد. آزادسرو سراسر شهر مرو را جست‌وجو کرد تا آنکه به مکتب‌خانه‌ای رسید که در آن موبدی استاد، کتاب‌های زند و اوستا در دست، با بانگی بلند و گام‌هایی استوار به کودکان اموزش می‌داد. در میان کودکان، نوجوانی برجسته و جویای دانش به چشم می‌خورد که با چهره‌ای افروخته از مهر و اشتیاق بر کتاب خویش خم شده بود؛ نام او بوزرجمهر بود. فرستاده شاه عنان اسب کشید، پیش آمد و از استادِ مکتب درباره خواب شاه پرسید. موبد پاسخ داد که دانش او تنها در محدوده زند و اوستاست و تعبیر خواب از عهده او بیرون است. بوزرجمهر چون این سخن شنید، چشمانش درخشید و رو به استاد کرد و گفت: «این راز، شکار اندیشه من است و تعبیر خواب شاه کار من!» استاد بر او بانگ زد و خرده گرفت که تو هنوز دفتر درس خود را به پایان نبرده‌ای؛ اما آزادسرو مداخله کرد و خواست تا سخن کودک شنیده شود. بوزرجمهر با وقار و هوشمندی اعلام داشت که راز خواب را نخواهد گشود مگر در پیشگاه شهریار و بر فراز گاهِ شاهی. فرستاده که در رفتار و گفتار نوجوان نوزادی از دانایی می‌دید، اسبی نیکو، درم و فراوانیِ توشه در اختیار او نهاد. بدین‌سان، هر دو هم‌گام و شادمان از مرو بیرون آمدند و در طول راه از فرّ و بزرگی شاهنشاه و شکوه تاج و تخت کیانی سخن می‌گفتند.