چون آگاهی به مرزهای ایران‌زمین رسید که شهریار دلاور، بهرام گور، از دیار قنوج و سرزمین هند همراه با سپاهیان خویش بازآمده است، سراسر شهرها و راه‌ها را آذین بستند. مردم از هر سو شادی‌کنان بر رهگذر شاهنشاه زر و سیم، مشک ناب و زعفران معطر افشاندند. پور جوان او، یزدگرد، به همراه نرسی برادر شاه و موبد موبدان و فرزانگان و بزرگان کشوری به پیشواز او شتافتند. چون یزدگرد چهره پدر بگشاد، رخسار خویش به خاک درگاهش مالید و نرسی و موبد با رخساره‌هایی گردگرفته از راه و دلهایی پر از شادمانی، شاهنشاه را در بر گرفتند. بهرام به ایوان شاهی خویش درآمد و تن و جان سپاسگزار خویش را به یزداد پاک سپرد.
چون شب تاریک جای خود را به فروغ جهان‌افروز بامداد داد، شهنشاه بر تخت زرین نشست و بار عام داد. وی از جای برخاست و دهان به خطبه‌ای پاک و دادگرانه گشود. نخست نام جهان‌آفرین را بر زبان آورد و حق خرد را ادا کرد؛ آن‌گاه همگان را به خداترسی، نیایش‌های شبانه، دوری از کژی و آراسته شدن به داد و دهش فراخواند. او نوید داد که هیچ کس در قلمرو او نباید بیم بر دل راه دهد، خواه تهیدست باشد و خواه دارنده گنج‌های زر. شاه سوگند یاد کرد که نیازی به انباشتن مال برای آزمندی خویش ندارد، بلکه می‌خواهد گنجی جاودان از «داد» و نیکی برای خویشتن بسازد تا پس از مرگ نیز روانش شادمان باشد. او از کارداران و لشکریان خواست که اگر بر کسی ستمی رفته، آشکارا بر زبان آورد تا دادِ وی بازستانده شود.
بزرگان و موبدان یک‌صدا زبان به آفرین و ثنای شهریار گشودند و فرمانروایی او را خجسته دیدند که کشور را به دانش، داد و فرّ خویش زنده ساخته است. پس از آن، بهرام به همراه لشکر خویش آهنگ آذرگشسپ کرد. در آن آستان مقدس، گنجینه‌های بیکران زر و گوهر میان نیازمندان بخشید. سپس سپینود، شاهدخت هندی را پیش فرستاد؛ او را با آب پاک و آیین دین به شست‌وشو داد، رسم زرتشتی و آیین پارسایی به وی آموخت و غبار تیرگی را از روانش زدود. آن‌گاه فرمان داد تا درِ زندان‌های سراسر کشور را بگشایند و با بخشش درم و دینار فراوان، جهان را غرق در آرامش و شادی ساخت.