چون بامدادان خورشید زرین‌بال بر چهره آسمان برآمد، بهرام گور بر تخت شاهی نشست و بادهٔ گلگون خواست. بزرگان و پهلوانان سپاه شادمان و رامش‌جوی بر گرد او انجمن ساختند. در این میان، مردی نامدار و سالارِ ده‌ها به نام کبروی به بارگاه آمد؛ شتربارهایی گران از انار، سیب، به و دسته‌گل‌های شاهوار به پیشکش آورده بود. جهاندار بهرام او را نوازش نمود و در میان یلان جایگاهی والا بخشید. کبروی، شادمان از بخت خویش و شکوه بزم کیانی، جامی دو منی از می بلورین بگرفت و به یاد شهریار یک‌باره نوشید. آن‌گاه غریوِ مستانه برآورد که هفت جامِ پنج‌منی دیگر خواهد نوشید بی‌آنکه هوش از سرش برود یا خروشی بی‌جا از وی سر زند. او جام‌ها را پیاپی تا ته سر کشید و بر می-پرستارانِ بزم پیشی گرفت.
چون دستوری یافت، سرمست از کاخ برون آمد و بر باره برنشست. میِ گرم در رگ‌هایش آتش برافروخت؛ پس اسپ در دشت بتاخت تا به دامنه کوهی رسید. در سایه‌سار کوه، باره را رها کرد و سنگین به خوابی گران رفت. در آن تنهایی، زاغی سیاه از فراز کوه فرود آمد و با منقارِ تیز خویش، دو چشم روشن کبرویِ خفته را از کاسه برکند. غلامان و کهترانش که به دنبالش تاخته بودند، پیکرِ بی‌نور و کورِ او را یافتند و زاری‌کنان به نزد شاه بازآمدند. خبر به بهرام رسید؛ چهرهٔ جهاندار از رنج و دریغ زرد گشت و دردمند شد. پس همان‌دم بانگ برآمد و جارساران در سراسر کشور جار زدند که از این پس، نوشیدن می بر خردسال و بزرگ، زیردست و نامور، در سراسر گیتی حرام است.