چون خورشید بهار بر دشت و دمن تابید و روزگار جامه خرم بر تن کرد، بهرام گور برای هشتمین بار ساز شکار کرد. او همراه با وزیر خردمند خویش، روزبه، و لشکری متشکل از هزار سوار زبده رو سوی نخجیرگاه نهاد. دشت تا چشم کار می‌کرد لبریز از گوران وحشی بود. در آن هوای عطرآگین بهاری، گوران نر و ماده به گرمی خویشتن را به یکدیگر می‌ساییدند و در سرمستی جفت‌جویی، بر سر یکدیگر بانگ می‌داشتند و زمین را ز زخم سم و پیکار خویش به خون لعل‌گون می‌آراستند.
بهرام گور کمان خسروانی را از ترکش برکشید، دو زاغ آن را به زه اندر آورد و نام یزدان پیروزگر را بر زبان جاری ساخت. شهریار چشم بر رفتار گوران داشت و شکیبایی ورزید تا نره‌گوری پرشور و دلیر، پس از پیروزی بر همتایان، بر پشت ماده‌گوری نشست. در همان لحظه که گور نر غرق در شادی و سرمستی بود، بهرام لبخندی بر لب آورد، تیر گزین را بر چله کشید و رها ساخت. تیر کینه‌توز چنان شتابان بر پشت گور نر نشست که پیکان و پرش از تنه او گذشت و هر دو گور را به یکباره بر یکدیگر دوخت.
با فرو افتادن دو پیکر بر خاک، لشکریان و بزرگان که شاهد این نشانه-روی بی‌مانند بودند، از حیرت و شادمانی برشوریدند. غوغلای آفرین و ستایش از سپاه برخاست؛ همگان بر فرّه ایزدی و دست و بازوی توانا شاهنشاه درود فرستادند و دعا کردند که چشم بد از شکوه و شهریاری او دور باد و سراسر روزگارش به سور و شادمانی بگذرد، چرا که او در دلاوری و شاهی در سراسر گیتی بی‌همتا بود.