روزی از روزها، بهرام گور شاهنشاه ایران، همراه با گروهی از پهلوانان و دلیران خویش به قصد شکار شیر به دشت و کوهستان برآمد. در میان راه، پیرمردی عصادست پیش آمد و شاه را از دو مرد شگفت‌انگیز در دیار نزدیک آگاه ساخت: یکی جهودی بخیل و بدگهر به نام برهام که گنج و خواسته بسیار داشت اما نانی به کسی نمی‌داد، و دیگری لنبک آبکش، مردی جوانمرد و تهی‌دست اما گشاده‌دست و خوش‌سخن که نصف روز را به آبکشی می‌پرداخت و نصف دیگر را صرف پذیرایی از مهمانان می‌کرد و هیچ اندوخته‌ای برای فردا نگه نمی‌داشت. بهرام شاه برای آزمودن آنان، فرمان داد تا منادی جار زند که هیچ‌کس از لنبک آب نخرد تا عیار بخشندگی او سنجیده شود.
چون خورشید به زردی نشست، بهرام جامه سپاهیان بر تن کرد و تنها به خانه لنبک شتافت و حلقه بر در زد. لنبک با رویی گشاده سوار ناشناس را پذیرفت، اسبش را بست و طعام و می آورد. بهرام سه روز در خانه لنبک ماند. لنبک که به سبب فرمان شاه آبی نفروخته بود و درمی در بساط نداشت، روز دوم پیراهن خویش و روز سوم مشک و ابزار آبکشی‌اش را گرو نهاد تا گوشت و می برای مهمان فراهم کند. شاه از بزرگواری و صفای دل لنبک شگفت‌زده شد و او را آفرین خواند و پنهانی عزم کرد تا پاداش این جوانمردی را به شایستگی بدهد.