چون شب بر ایوان شهریاری دامن گسترد، بهرام گور اندیشناک به بستر شتافت. او در تنهایی خویش بر خست و آزمندی بهرامِ جهود خندید و راز آن شبانه را با هیچ‌کس در میان ننهاد تا روز نو بردمد. پگاهان، چون تاج کیانی بر سر نهاد و بر تخت بارگاه نشست، بزرگان و سپاهیان را بار داد. نخست بفرمود تا لنبک آبکش را با حرمت به پیشگاه آورند؛ مرد آبکش دست بر سینه در برابر شاهنشاه بایستاد. سپس بهرامِ بدخواه و بدفرجام را نیز حاضر کردند.
شاه شهریاران مردی پاک‌دل و دادگر را فراخواند و او را فرمان داد تا با مرکب‌های شایسته به خانه بهرام جهود رود و هر آنچه از ثروت و دارایی در آن نهان است گرد آورد. مامور راست‌کردار چون به خان و کاروان‌سرای جهود درآمد، دیدگانی شگفت‌زده یافت؛ خانه‌ای سرشار از دیباهای زرین، سیم و دینار، و لعل و یاقوت ناب که شمارش آن در اندیشه هیچ موبد خردمندی نمی‌گنجید. کاروان‌سرایی عظیم مالامال از مال، که حتی گوهرشناسان از برآورد بهای آن عاجز بودند. به فرمان نوین شاه، هزار شتر از دشت جهرم روانه گشت و سراسر آن گنجینه انباشته را برپشت شتران بار کردند.
چون جرس کاروان در بارگاه شاهنشاه طنین‌انداز شد، مامور راست‌گو به پیشگاه آمد و گزارش داد که گوهرهای یافته‌شده در خانه این مرد خسیس، از گنجینه شاهی افزون است و دویست خروار کالای گران‌بها نیز بر آن اضافه گشته. بهرام گور از تماشای این ثروت بی‌کران و پنهان در حیرت فرو رفت و بر بی‌حاصل بودن رنجِ مردی که روزیِ بهره‌مندی از ثروت خویش را ندارد، اندیشه کرد.
شاه جهان بی‌درنگ دستور داد تا آن صد شتروار زر و درم و جامه‌های زرفت را تماماً به لنبک آبکش سپارند؛ مرد جوانمرد که روزگاری با دست خالی مهمان‌نوازی کرده بود، اکنون با گنجی بی‌کران به خانه بازگشت. آن‌گاه بهرام گور روی به جهود خوارشده کرد و او را به سبب امساک و خواری سرزنش نمود. شاه به او یادآور شد که مال را برای آسایش و بخشش اندوخته می‌دارند، نه برای زیر خاک نهادن. سپس بهرام گور تنها چهار درم ناچیز به او داد تا سرمایه خویش کند و گفت که سزای مرد تنگ‌نظر و خسیس بیش از این نیست. جهود، زار و خروشان از بارگاه بیرون رفت و شاه باقی‌مانده خواسته را میان نیازمندان و ارزانیان بخشید.