یک سال تمام از فرمان بهرام گور در تحریم می بگذشت و هیچ‌کس را یارای آن نبود که باده بر زبان آورد. در این میان، کودکی کفشگر زنی با تبار و گهر خواهان شد، اما در شب زفاف ابزار رزم زناشویی در خویش نیافت و در درماندگی فروماند. مادرش که نهانی مشکی نبید نگه داشته بود، فرزند را به خانه کشید و جام‌هایی چند از آن باده رازآمیز به وی نوشاند تا خون در رگ‌هایش به جوش آمد و بر کاستی خویش فایق آمد. پسر دلاورانه کام خویش بگرفت و مستانه از خانه بیرون آمد.
در همین زمان، شیری ژیان از شیرخانه شهریار بگسسته و راه بر مردم بسته بود. جوان کفشگر که از دُرد می سرمست و بی‌باک گشته بود، پیش دوید، بر پشت شیر غران برنشست و گوش‌های هیولا را برچنگ گرفت. شیربان شاه که با زنجیر و کمند در پی شیر می‌دوید، با شگفتی دید که کفشگری ناترس بر پشت شیر چون بر خر سوار گشته است. شیربان شتابان به درگاه بهرام گور شتافت و این شگفت‌انگیزترین کرداری را که دیده بود بازگفت.
بهرام گور مبهوت گشت و موبدان را خواند تا از نژاد و تبار این جوان دلیر جویا شوند. در این هنگام، مادر کفشگر خود را به بارگاه رساند و راز می نهان و سستی فرزند را بر شاه افشا کرد. بهرام گور از تدبیر پیرزن خندید و دانست که می، سرچشمه توانمندی و بی‌باکی است. پس اعلام فرمود که نوشیدن نبید از این پس بر همگان حلال است، به شرط آنکه به اندازه نوشیده شود؛ چندان که آدمی را توانایی نشستن بر پشت شیر بخشد، نه آن‌چنان که در بیهوشی افتد و کلاغان چشمش را از کاسه درآورند. پس جارچیان در سراسر مملکت بانگ برداشتند که باده را به اندازه و خردمندی بنوشید تا تندرستی و شادی بر جای ماند.