چون بهرام گور نامه شاهی را مهر برنهاد، بر آن شد تا خوی و توان پادشاه هند را از نزدیک بسنجد. او به ظاهر ساز شکار برآراست و لشکر را ناآگاه گذاشت؛ تنها تنی چند از رازداران و نامداران سپاه با او همراه شدند. شاه ایران بدین‌سان راه دراز هندوستان را پیش گرفت و از آب‌ها و مرزهای آکنده از شگفتی گذشت تا به درگاه شنگل، شهریار هند رسید. ایوان بلند شنگل را دید که سر به گردون کشیده و بر درگاهش سواران زبده، پیلان جنگی و غوغلای زنگ و شیپورها برپا است. عظمت آن بارگه بهرام را لختی در اندیشه فرو برد. پس پیش رفت و به پرده‌داران گفت که فرستاده‌ای از سوی بهرام‌شاهِ پیروزمند است. سالار بار شتابان خبر به شنگل برد و به فرمان شهریار هند، پرده برافتاد و فرستاده را با ارج فراوان به درون پذیرفتند.
بهرام گام به تالاری نهاد که سقفش از بلور شفاف و دیوارها و پایه‌هایش همه آراسته به سیم و زر و گوهر بود. شنگل با تاج شاهی بر تختی بس باشکوه از زر و بلور نشسته بود و برادرش با کلاه گوهرنشان در کنارش جای داشت. بهرام پیش رفت، رسم ادای احترام به جای آورد و زمانی در برابر تخت ایستاد. سپس گفت که پیامی و نامه‌ای پهلوی بر پرند ابریشمین از سوی بهرامشاه یزدان‌پرست آورده است. شنگل از وقار و طنین صدای فرستاده به شگفت آمد و دستور داد کرسی زرینی برپا سازند تا فرستاده بر آن بنشیند و همراهانش نیز به تالار درآیند. بهرام پس از قرار گرفتن بر کرسی زرین، با زبان‌آوری شکوهمند لب به سخن گشود و به توصیف اقتدار، دادگری و بخشندگی شاه ایران پرداخت؛ شاهی که زهر از داد او پادزهر گردد، بزرگان جهان باژگزار او باشند و در رزم، بیابان را دریاچه خون سازد و در بخشش، چون ابر بهاری گنج بی‌نیاز افشاند.