در روزگاری که تاریکی نبرد شاهان بر هوای ایران سایه افکنده بود، زنی خردمند و دلیر از سراپرده گشتاسپ جامه ترکان بر تن کرد و بر باره‌ای تکاور برنشست. او بتاخت راهِ دراز بلخ تا سیستان را دو روزه در یک روز پیمود تا خبر شوم روزگار را به گوش شهریار برساند. چون به نزد گشتاسپ رسید، پرده از فاجعه‌ای برداشت که آتش بر جان شاه افکند: سپاه ارجاسپ تورانی به بلخ بامی هجوم برده، شهریار کهنسال، لهراسپ را پیش پیکر بلخ به تیغ کین شهید کرده، آتشکده مقدس نوش‌آذر را ویران ساخته و هیربدان را در خون غوطه‌ور کرده‌اند؛ و از آن دردناک‌تر، شاه‌دختان همای و به‌آفرید را به خفت و خواری به اسارت برده‌اند. گشتاسپ با شنیدن این پیام جانکاه، تاج از سر برگرفت، جامه سوگ پوشید و نامه‌ها به سراسر گیتی فرستاد تا پهلوانان و سواران با گرزهای گران به یاری ایران بشتابند. گردانِ ایران‌زمین گرد آمدند و سپاه شاهنشاه به سوی بلخ تاخت. در برابر، ارجاسپ تورانی لشکری به وسعت دریا بر هامون بگسترد. دو سپاه صف آراستند؛ بر میمنه ایران فرشیدورد شیراوژن و بر میسره بستورِ کهنه‌سوار کلاه رزمی بر سر نهادند و گشتاسپ خود در قلب سپاه جای گرفت. در سوی توران نیز کهرم تیغ‌زن و کندر سالاریِ دو جناح را بر عهده داشتند. با بانگ کوس و زخم تبر، زمین لرزید و گردون از غبار کین تار شد. سه روز و سه شب نبردی بی‌پمان درگرفت؛ گردنکشان بر خاک افتادند و دشت پیرامون از خون پاکان لعل‌گون گشت. در این پیکارِ خونین، فرشیدورد در نبردی تن‌به‌تن با کهرم تورانی سخت زخمی گشت و جان بر لب برد، و سی و هشت تن از فرزندان دلاور گشتاسپ در راه دفاع از میهن بر خاک افتادند و بخت شهریار کیانی تیره و تار گردید.