دیگربار آتش شعله‌ور کینه‌توزی میان ایران و تورانزبانه کشید. ارجاسپ، شهریار کینه‌توز توران، فرزند مهتر خویش کهرم تیغ‌زن را به نزد خود خواند؛ جوانی سالار و سرکش که در بلندپروازی سر بر خورشید تابان می‌سود. ارجاسپ به او فرمان داد تا هزار سوار گزیده و آزموده از دلاوران توران را برگزیند و چون بادی سهمگین و تاخت‌آور بر شهر بلخ هجوم برد، چراکه بلخ به سرچشمه آیین نو و تاری روزگار تورانیان بدل گشته بود. ارجاسپ گفت: «بروید و هر آن‌کس را که از دشمنان و پیروان آیین زردشت یافتید نیستی بخشید؛ خانه و کاخ‌هایشان را آتش زنید، سر والاتبارانشان را از تن جدا سازید و روز روشن را بر ایشان به شبی تاریک مبدل کنید. چنان آتش بر ایوان گشتاسپ زنید که دود زبانه کشانش تا چرخ کبود برآید؛ و اگر اسفندیارِ در بند را یافتید، همان‌دم سرش را بریده و جهان را پرآوازه گردانید تا ایران‌زمین یکسره به کام ما گردد.» کهرم نیز با شادمانی فرمان پدر پذیرفت و جانش را به خشنودی او سپرد.
با سپیده‌دم و برکشیده شدن تیغ خورشید، سپاه توران چون توده ابری تاریک به سوی بلخ تاختن گرفت. چون کهرم به مرز رسید، دست به تاراج و کشتار گشود و هر که را در آیین کهن زرین یافت از دم تیغ گذراند. خبر هجوم تورانیان به لهراسپ، پادشاه کهنسال و ایزدیابِ پیشین ایران که تاج و تخت را وانهاده و در بلخ به نیایش پروردگار دل بسته بود، رسید. لهراسپ غمی گران یافت، دست نیاز به درگاه یزدان پاک برداشت و نالید: «ای کردگار جهان و ای پایندهٔ خورشیدآفرین، هوش و تن و دین مرا پاس دار و مگذار به دست این بیابان‌گردان اهریمن‌خو تباه شوم که تویی پشت و پناه من.»
در بلخ هیچ جنگاور و گرزداری بر جای نمانده بود؛ پس لهراسپ یک‌هزار تن از مردان بازار و توده مردم را که در فنون رزم نآزموده بودند گرد آورد. چون سپاه توران حلقه محاصره را تنگ‌تر کرد، شاهِ سپیدموی خفتان رزم بر تن کرد، کلاه کیانی بر سر نهاد و از جایگاه نیایش بیرون آمد. او در کمال پیری چون فیلی مست غرید و گرز گاوسار را برکاشت؛ به هر سو که اسب می‌تاخت زمین از خوی و خون سرخ می‌شد و به هر حمله‌اش جادوان و سالاران توران به خاک می‌افتادند. چنان رعدآسا می‌جنگید که تورانیان پنداشتند این پیله‌ور جنگاور کسی جز اسفندیار رویین‌تن نیست و از بانگ مهیبش زهرها در تنشان می‌شکافت. کهرم که هراس سپاهش را دید، فریاد زد تا تن‌به‌تن با او پیار نگیرند، بلکه او را در میان گرفته و دسته‌جمعی بر او بتازند.
سرانجام پیرمرد از تابش آفتاب، پیری و تیرهای پی‌درپی تورانیان از پا درآمد؛ بختش به خواب رفت و سر تاجدارش به خاک افتاد. لشکر تورانیان بر پیکرش ریختند و جوشن او را دریدند و تنش را به شمشیر پاره‌پاره ساختند. چون کلاه‌خود از سرش برداشتند، در شگفتی ماندند: رخی لعل‌گون و مویی چون کافور سپید آشکار شد! نوسواری را دیدند که کهنسالی فرهمند بود. کهرم لختی نگریست و بانگ برداشت که: «این لهراسپ‌شاه است، نیای دلاوران و پدر گشتاسپ! اکنون پشت گشتاسپ از او تهی شد و دیهیم شاهی‌اش فرو خواهد ریخت.»
پس از آن، سپاه توران چون سیل به بلخ درآمد و شهر را به تاراج و کشتار کشید. آنان روانه آتشکدهٔ زرین گشتند، کتاب‌های مقدس زند و اوستا را به آتش کشیدند و هشتاد هیربد و پرستندهٔ پاک‌نهاد را که نام یزدان بر زبان داشتند، در برابر آتش مقدس سر بریدند. از خون آن پاکان، آتش زردشت خاموش گشت و آن بوم و بر به سوگ و تیرگی فرو رفت.