چون خبر گرایش گشتاسپ‌شاه به آیین نوپدید زرتشت و بربستن کشتی کیانی در سراسر توران‌زمین پیچید، ارجاسپ، سالار ترکان چین، از این رویداد سخت برآشفت. او بزرگان و جادوگران سپاه خویش را گرد آورد و دو تن از سرکش‌ترین و نبردآزموده‌ترین کسان خود را برگزید: نخست بیدرفش بزرگ، آن سالخورده‌دلاور سنگین‌دل و پیر جادو، و دومی جادوگری نام‌خواست‌نام، که دلی آکنده از فساد و تباهی داشت.
ارجاسپ نامه‌ای فخیم و پر از بیم و خشم بنگاشت؛ نامه‌ای که با ستایش خدای جهان، آگاهِ نهان و آشکار آغاز می‌شد. او در این نامه، گشتاسپ را فرزند لهراسپ و وارث تاج‌وتخت جمشید و کی‌خسرو خواند و شکوه و بزرگی او را برتر از دیگر شهریاران ستود. اما بلافاصله زبان به عتاب گشود و گفت که پذیرش سخنان پیرِ فریبکار (زرتشت) که از بهشت و دوزخ سخن رانده و شادی را از دل او ربوده، روز روشن ارجاسپ را چون شب تار سیاه کرده است.
ارجاسپ در ادامه نامه، گشتاسپ را ملامت کرد که چرا آیین فرخنده پهلوی و سنّت نیاکان خویش را کنار نهاده و از سپاسِ ایزد روی برتافته است. او از سر دوستی و خویشی، گشتاسپ را اندرز داد که آن بند تازه (کشتی دین نو) را از میان بگشاید، پیر فریبکار را از درگاه براند و با جامی از می روشن به شادی بنشیند. ارجاسپ وعده داد که اگر گشتاسپ این اندرز را بپذیرد، گنج‌های بی‌کران توران، اسبان زرین‌ستام و غلامان و کنیزان ماه روی را به او بخشد و فرمانروایی بر توران و کشانیان را نیز به او واگذارد.
اما پیام ارجاسپ در پایان به تهدیدی مهیب مبدل گشت: اگر گشتاسپ بر این آیین بماند، سپاهی خروشان از ترکان چین به ایران تاخت خواهد آورد که زمین تاب سنگینی آن را نداشته باشد؛ رود جیحون از خشم آنان خشک خواهد شد، کاخ‌های آراسته ایران به آتش کشیده شده و ریشه دودمان کیانی برکنده خواهد گشت. ارجاسپ سوگند یاد کرد که مردان کهنسال ایران را گردن زند و زنان و کودکانشان را به بندگی کشد تا سرتاسر ایران‌زمین به ویرانه‌ای بی‌درخت و خاکستر بدل گردد.