چون سپاه توران دیدند که ارجاسپ شاه گریخته و تیغ تیز ایرانیان از هر سو چون آذرخشی مرگبار فرومی‌بارد، امید از پایداری بریدند. سرکشان و بزرگان تورانی یک‌سره پیاده گشتند، کمان‌های چاچی بر خاک افکندند و جامه‌های رزم از تن برآوردند. آنان به زاری پیشِ گو اسفندیار آمدند و زنهار خواستند تا بر جانشان ببخشاید و پیمان بستند که به آیین زرتشت درآیند و بر آستان آتشگاه‌ها سر بندگی فرود آورند. اسفندیار، پهلوان فرخ‌نژاد، چون لابه و زاری آنان شنید، بر جان و تنشان امان داد. پس بانگ برآورد و نامداران ایران‌زمین را فرمان داد تا دست از کشتار فروبندند، زنهار‌خواستگان را نکشند، خون بی‌چارگان نریزند و فراریان خسته را نشمارند. سپاه ایران چون آواز سپهسالار خویش را شنیدند، از سر خستگان بازگشتند، به لشکرگاه خویش فرود آمدند و بر نای و تبیره پیروزی کوبیدند و تمام شب را به خرمی و شادمانی سپری کردند.
چون شامگاه تیره جای خود را به سپیده دم داد و دشت از خون کشته‌شدگان لاله گون گشت، گشتاسپ‌شاه همراه با سران سپاه به دیدار رزمگاه آمد. شاه گرد کشتگان می‌گشت، بر هر پاره‌تنی اشک می‌ریخت و می‌گذشت تا آنکه ناگاه پیکر برادرش زریر را دید که خوار و مظلوم بر خاک افتاه است. با دیدن پیکر پرخون زریر، گشتاسپ جامه‌های خسروی بر تن چاک زد، از باره فرود آمد، چنگ در ریش کشید و ناله‌های جانسوز برآورد. او زریر را ستون کشور، چراغ جهان و تاجبخش لشکر خواند و با دستان خویش خاک از چهره برادر بسترود و پیکر پاکش را در تابوتی زرین نهاد. به فرمان شاه، پیکر دیگر کیان‌زادگان و جوانان نام‌آور نیز در تابوت‌ها جای گرفت و سپس دستور داد تا کشته‌شدگان و زخمیانِ دشت نبرد را برشارند. از ایرانیان سی هزار تن به خاک افتاده بودند که هفتصد تن از آنان بزرگان و سرکشانی چون زریر بودند، و از تورانیان صد هزار تن کشته گشتند تا دشت نبرد گواه تلخی و سهمگینی جنگی بی‌رحمانه باشد.