شاهنشاه کسری نوشین‌روان، دانا و موبد خردمند را به حضور خویش خواند تا راز خواب شگفت‌انگیز خویش را با او در میان گذارد. گزارنده راز پس از نیوشیدن سخنان شهریار، زبان به تعبیر گشود و آشکار ساخت که در نهان‌خانه شاهی و میان بتان شبستان، مردی جوان خویشتن را در جامه و آرایش زنان پنهان ساخته است. او به شاه پیشنهاد کرد تا سرای پادشاهی را از بیگانگان تهی سازد و فرمان دهد تا همه زنان شبستان یک‌به‌یک از برابر وی بگذرند تا راز آن گستاخ بی‌باک هویدا گردد. کسری درب‌های کاخ را استوار بست و شبستان‌نشینان پرنیان‌پوش و مشک‌بوی را به رژه فراخواند. در نخستین گذر، مردی دیده نشد و خشم شاه برانگیخته شد؛ اما دانای راز پافشاری کرد که زنان باید چادر شرم کنار زنند و بلندامان گام بردارند. در این هنگام، جوانی خروشیده‌دل و لرزان چون بید، با بالایی چون سرو کیانی پدیدار گشت که از بیم مرگ دل از جان برگرفته بود. راز گشوده شد: در میان هفتاد کنیزک آن سرای، دلبری خوبروی از تبار مهتر چاج جای داشت که جوانی سمن‌پیکر و دلباخته از زادگاهش، در کسوت بندگی همواره همراه او بود و تا اندرونی شبستان شاهی نفوذ کرده بود. چون کسری او را بازخواست کرد، بانوی چاجی از بیم جان پاسخ داد که این جوان برادر مادری اوست که از آزرم و هیبت شاهنشاه چهره پنهان داشته است. نوشین‌روان از پرده‌پوشی و شگفتی کار آن دو جوان در اندیشه فرو رفت.