پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود

در شبی تاریک و خاموش، شاهنشاه انوشیروان دادگر، شهریار خردمند و بیدارکام ایران که دولت و سریرش به جوانی می‌درخشید، بر بستر ناز خفته بود. در میان خواب، پرده از پیش چشم جادوپیوندش برداشته شد و رؤیایی شگفت پدیدار آمد: دید که درست در برابر تخت خسروانی‌اش، درختی بس شکوهمند و شاهوار از زمین برآمد و شاخسار برکشید. دیدن آن درخت بالنده و خرّم، دل شاهنشاه را از شادی آکند و او را بر آن داشت تا بساط می و رود و رامشگران برافروزد. اما ناگاه در میان آن خرمی، جانوری مهیب پدیدار شد؛ گرازی تیزدندان و آسوده‌خاطر بر شاخسار بلند آن درخت خسروانی نشست و با ناز و فراغت بر جای گران گشت. سپس گراز گستاخ، دست به جام می برد و خواستار شد تا از همان جام نوشین و ویژهٔ انوشیروان شراب بنوشد. شاه در خواب این شگفتی بدید تا آنکه خورشید گیتی‌تاب سر از برج گاو برآورد و بانگ و خروش چکاوک‌ها از هر گوشه به آسمان برخاست و شاهنشاه از خواب بیدار شد در حالی که رازی سنگین بر دل داشت.