در میان دود و غبار سهمگین نبرد، نوش‌زاد، فرزند شورشی کسری نوشین‌روان، به تیر تیراندازی گمنام زخمی کاری و کشنده خورد. در آن لحظات پر از سوز و حسرت، پندهای پیروز و هشدارهای پیشین او در ذهنش زنده شد. او که تنش از تیر فرومند و رخسارش از درد سوزان زرد گشته بود، نالان به میان سپاهیان روم بازآمد. رو به پهلوانان و دلاوران رومی کرد و با صدایی آکنده از ندامت گفت: «پیکار با پدر فرجامی جز زاری، خواری و شومی به همراه ندارد.» آن‌گاه اسقف مسیحی را اشک‌ریزان پیش فراخواند و رازهای دل و وصیت سرانجامش را بازگفت. نوش‌زاد گله نمود که روزگار تیره چگونه بر او ستم روا داشته است. او از اسقف خواست که چون جان از بدنش مفارقت کند، قاصدی سوار نزد مادرش بفرستد و بگوید که روزگار نوش‌زاد از داد و بیداد به پایان رسید. او از مادر خواست تا دل از او آزرده ندارد، چرا که این سرای سپنج، گذرگاهی ناپایدار است و هیچ زاده‌ای در جهان از چنگال مرگ نمی‌گریزد. او تأکید کرد که از کشته شدن ناخشنود نیست، بلکه اندوه بزرگش از ناخشنودی پدر است. در نهایت وصیت کرد که به رسم مسیحیان، او را در گوری ساده خفته سازند و نه به دنبال دخمه و تخت فرعون‌وار باشند و نه پیکرش را به مشک و عبیر و کافور بیالایند، چرا که او با تیر نبرد به سوی پیشگاه یزدان شتافته است.