چون نوش‌زاد، فرزند کسری نوشین‌روان از مادری مسیحی‌تبار، به سالیان رشد و تمیز رسید، در اندیشه خویش راه بهشت و دوزخ را بکاوید و آیین‌های گوناگون—از شریعت عُزیر و عیسی تا کیش زردهشت—را به دیده‌ی سنجش بنگریست. او حقیقت دلخواه خویش را در زند و استای زرتشتی نیافت و از این رو، روی به آب تعمید مسیحا آورد و کیش مادرش را بر دین پدر ترجیح داد. جهان از این چرخش غیرمنتظره شاهزاده در شگفت ماند. چون خبر به گوش کسری نوشین‌روان رسید، دل شهریار ایران سخت آزرده و اندوهگین شد؛ چنان‌که نالید که از گلبرگِ شاهی‌اش اینک جز خاری جانسوز نروئیده است. کسری که نمی‌توانست این سرکشی مذهبی را برتابد، فرمان داد تا درهای کاخ باشکوه نوش‌زاد در شهر جندی‌شاپور را ببندند و آن ایوان فرخنده را به زندانی استوار بدل سازند. بدین ترتیب، شاهزاده از پایتخت و مرزهای باختر دور افتاد و در کنار دیگر دربندان و رنج‌دیدگان در جندی‌شاپور محبوس گردید.