چون آگاهی به شنگل، شهریار قنوج و هند، رسید که دختر آزاده‌خویش سپینود بر تخت بانویی ایران‌زمین کشیده شده و بهرامشاه او را همسر و محرم خویش ساخته است، آتش اشتیاق دیدار ایران و فرزند در جانش زبانه کشید. او فرستاده‌ای خردمند و شیوا سخن به درگاه شاهنشاه ایران فرستاد تا پیمانی نو و امان‌نامه‌ای شاهوار بخواهد؛ پیمانی که استواری آن یادگار ماندگار دودمانش باشد. بهرام گور با سرافرازی پیمانی چون خورشید تابان به خط پهلوی نگاشت و به فرستاده سپرد. چون خط شاه بر سپهدار قنوج خوانده شد، شنگل شادمان گردید و آماده سفر شد.
وی فرامانروایان و شاهان زیرفرمان خویش را فراخواند و هفت شهریار نامدار—از جمله شاه کابل، شاه هند، شاه سندل، شاه مندل و شاه جندل—با سپاهیان، پیلان ژنده، زنگ‌ها و چترهای طاووس‌گون هندی به همراهی او شتافتند. گنجینه‌ای از سیم و زر و هدیه‌های بی‌شمار بر پشت پیلان با دیباهای گرانبها آراسته شد، چنان‌که از چندین فرسنگ چشم‌ها را می‌خیره می‌ساخت.
چون خبر نزدیکی این کاروان شکوهمند به بهرامشاه رسید، بزرگان ایران‌زمین به استقبال شتافتند و خود شهریار تا نهروان به پیشواز آمد. دو پادشاه سرافراز و پرفرّ از اسب فرود آمدند، یکدیگر را در آغوش کشیدند و همگام با دو سپاه گران راهی کاخ شهریاری شدند. ایوان‌های شاهنشاهی به جامه‌های خسروانی و تخت‌های زرین آراسته گشت؛ در طول راه بساط خوان‌های آراسته و مرغ بریان برپا شد و رامشگران جام‌های کریستالین و پر از می را به گردش درآوردند. شنگل از آن‌همه شکوه، بوی خوش مشک و بخور، طبقهای زرین و ساقیان تاجدار فروماند و گویی خویش را در بهشت برین یافت.
در میان بزم، شنگل به راز از بهرام خواست تا رخصت دیدار دخترش را یابد. خادمان شاه او را به سرایی چون نوپیرایه بهار بردند. چون شنگل فرزندش سپینود را بر تخت عاج با تاج و فرّ کیانی دید، اشک شوق بر رخسار افشاند و او را در بر گرفت و گفت: «اینک بهشتی راستین نصیب تو گشته و از کاخ بت‌آرای زشت رهایی یافته‌ای!» آن‌گاه گنجینه‌ها و هدیه‌های شاهوار خویش را نثار او کرد.
پس از آن دیدار پرمهر، شنگل به نزد بهرام بازآمد و روزها و شب‌ها در کنار یکدیگر به میگساری، نخچیر و شادمانی پرداختند؛ چنان‌که هیچ زمانی شنگل از شهریار دلاور ایران جدا نمی‌گشت.