در قلمرو پادشاه هند، شنگل، جانوری بسیار مهیب و خونریز به نام کرگ روزگار بر مردم تیره ساخته بود؛ هیولایی چندان عظیم که افراشتگی قامت او راه بر گذر باد می‌بست و از غرش سهمگینش گوهر گوش‌ها کر می‌گشت. حتا شیران ژیان از ترس وی از بیشه‌زار می‌گریختند و کرکسان تیرپر از فراز آسمانش رو برمی‌تافتند. شنگل که از بیم این بلای خانمان‌سوز کارد به استخوانش رسیده بود، رو به بهرام که به نام ناشناس در دربارش می‌زیست کرد و گفت: «ای مرد شایسته و دلاور، اگر به فرّ تو این سرزمین از چنگال این جانور بی‌رحم رهایی یابد، جایگاهی والا در نزد من و بزرگان هند خواهی یافت و نامت تا ابد در کشور هندوان جاودان خواهد ماند.»
بهرام پاکیزه‌رای، بی‌آنکه در دل هراسی راه دهد، از شنگل راهنمایی خواست تا جایگاه آن درنده را نشان دهد. راهنما بهرام را تا آستانهٔ آن بیشهٔ تاریک برد، ویژگی‌ها و عظمت جانور را بازگفت و برگشت. همراهان ایرانی بهرام که همراهش رفته بودند، چون خرتوم مهیب و شکوه‌مندی جثهٔ کرگ را از دور دیدند، زمین زیر پایشان لرزید. آنان با دلی پربیم سپهبد خود را پند دادند که: «ای شاه، مردی را اندازه‌ای است و پیکار با چنین کوهی از سنگ و آهن خارج از توان آدمی است؛ به شنگل بگوی این نبرد در توان هیچ کس نیست و شاه ایران را بر چنین پیکاری دستوری نبوده است.»
امّا بهرام دلیر در پاسخ فرمود: «اگر دادار پاک سرنوشت مرا در خاک هندوستان رقم زده باشد، اندیشه از مرگ بی‌فایده است و هیچ کس را توان گریز از تقدیر نیست.» پس مرد جوان کمان کیانی برکشید و دل بر مرگ سپرد. روانهٔ میدان نبرد شد، کمان را به زه کرد و تیرهای خدنگ چون تگرگ بر پیکر کرگ فروبارید. چندان تیر بر جانور افکند که جانور رنجور و درمانده گشت. چون بهرام دریافت که زمان مرگ جانور فرا رسیده، کمان به کنار نهاد، خنجری آبدار برکشید و بر او تاخت و سر از تن کرگ برید. سپس به نام پروردگار یکتا ستایش آورد که او را چنین نیرو و فرّه بخشیده است.
بهرام بفرمود تا گردونه و گاوان بیاورند و سر سنگین کرگ را از بیشه بیرون کشند و به شهر برند. چون شنگل سر بریدهٔ جانور مهیب را از دور دید، حیرت‌زده شد و دستور داد ایوان را به دیبای شاهوار بیارایند و جشنی بزرگ برپا دارند. بزرگان و سواران هند بر بهرام آفرین‌ها خواندند و نثارها بر پایش افشاندند و گفتند: «هیچ کس در جهان شایستهٔ چنین کار بزرگی نیست.» امّا در میان آن غوغا و شادی، دل شنگل آمیخته به بیم و غم گشت؛ گاه از رهایی از شرّ کرگ رویش شاداب می‌گشت و زمانی دیگر از بیم دلاوریِ بی‌نظیر این نبردآزمای ناشناس، پژمرده و دژم می‌شد.