چون سخنان بهرام به گوش شنگل، شهریار هند، رسید، شاه هند او را پند داد تا از تندی دست بردارد و زمانی به آسایش پردازد. پس کاخی خرم و آراسته برای فرستاده ایران بپرداختند. بهرام تا نیمروز به استراحت نشست؛ آن‌گاه که خورشید جهان‌آرا بر اوج آسمان برآمد و خوان سالار شنگل آراسته گشت، شاه هند فرمان داد تا سفیر ایران و همراهانش را به خوان رسولان فراخوانند. بهرام شتابان پیش آمد، بر خوان نشست و با وقار و خاموشی غذا خورد. چون سفره برچیده شد و بزم می و نغمه‌سرایی رودپیوستگان آغاز گشت، بوی مشک در هوا پیچید و جام‌های بلورین میان بزرگان به گردش درآمد.
در میان بزم، شنگل فرمان داد دو پهلوان دیوسیما و گردن‌کش بیابند و در کشتی زورآزمایی کنند. دو مرد تناور میان بستند و به نبرد پرداختند. بهرام که با نوشیدن می بلورین شور تهمتنی در مغزش افتاده بود، روی به شنگل کرد و اجازه خواست تا خود وارد میدان شود و با زورمندان کشتی گیرد. شنگل با لبخند رخصت داد. بهرام پهلوانی برخاست، قامت راست کرد و بر یکی از آن دو دیومرد یورش برد؛ او را چنان بر زمین کوفت که استخوان‌هایش خرد شد و رنگ از رخسارش پرید. شنگل از آن فرّ و بالا و نیروی شگفت‌انگیز بهرام مبهوت ماند و به نام یزدان او را ستود و جایگاهش را برتر از چهل بزرگ‌زاده هند نهاد.
چون شب نیلگون سر رسید و سپس با سپیده‌دم کلاه زرین خورشید آشکار شد، شاه هند سوار بر باره به میدان چوگان و تیراندازی تاخت. شنگل به بهرام فرمان داد تا کمان کیانی به دست گیرد و هنر نماید. بهرام با کمان پیچان و بر سوار بر اسب تگاور، چله را کشید و شست بگشاد؛ تبی تیر او چنان بر هدف نشست که نشانه را با یک چوبه از هم گسیخت و خرد ساخت. فریاد آفرین و تحسین از سواران میدان و مردان کین برآفتافت و نام فرستاده ایران در دربار هند بلندآوازه گشت.