چون آراستن آتشکده و سامان‌دادن به جایگاه نوروز و جشن سده به پایان آمد، بهرام گور شاهنشاه ایران‌زمین، همراه با آزادگان و نامداران سپاه خویش راهی آذرآبادگان شد. چون به آن آستانه مقدس رسیدند، پرستندگان و موبدان با دست بر سر نهاده به استقبال آمدند و بهرام آنان را نیکی و خواسته فراوان بخشید و سپس شتابان روی به سوی اصطخر نهاد؛ شهری که دیرباز مایه فخر و تبار شاهنشاهان بود.
بر پشت پیلان بارکش، انبان‌های چرمین گاو و میش پر از درم و دینار روانه بود؛ ثروتی به میزان هزار و ششصد قنطار که در زبان موبدان پهلوی آن را «پیداوسی» می‌خواندند. شاهنشاه مشکهای چرمین پر از سیم و زر را بگسترد و شادمانه آن خواسته را بر شش گروه از مردم گیتی بخشیدن گرفت. نخست، هر پل ویران و هر رباطی که از کاروانیان ویرانی‌اش را شنیده بود، با این سیم و زر بازسازی کرد. دوم، تمام مستمندان و درویشانی که با کد یمین و عرق جبین نان می‌خوردند اما تهی‌دست بودند، بهره‌مند ساخت. سوم، ترازو برپا داشت و سیم و زر را برای زنان بیوه و کودکان یتیم بسنجید و بخشید. چهارم، پیران سالخورده‌ای را که از کار افتاده و توان نبرد و روزگار ننگ و نبرد را پشت سر گذاشته بودند، دستگیری نمود. پنجم، بزرگان و نژاددارانی را که به ادبار روزگار تهی‌دست گشته و کسی از آنان یاد نمی‌کرد، توانگر ساخت. و ششم، مسافرانی را که از راه‌های دور آمده و نیازمندی خویش را پنهان می‌داشتند، خواسته بخشید. شاهنشاه حتی یک روز نیز از بخشش خسته و دژم نگشت و تمام غنیمت‌های جنگی را میان سپاهیان تقسیم نمود و هرگز در بند انباشتن گنج نرفت.
پس بفرمود تا تاج گوهرنشان خاقان چین را بیاورند؛ پاک‌دینان و استادان گوهرهای گران‌بهای انباشته بر آن تاج را برکندند و دیوارها و سرپوش تخت آتشکده را به زر و گوهرهای تابناک بیاراستند. چون این کار به فرخندگی پایان یافت، بهرام همراه با نرسی و موبدان راهنمایش رو به سوی طیسفون نهاد. بزرگان، پهلوانان و کنداوران ایران به پیشواز او شتافتند. چون نرسی درفش دلفروز و تاج و سپاه شکوهمند شاه را دید، از اسب فرود آمد و پیش پای بهرام نماز برد. شاهنشاه او را برنشاند و دستش را گرم بفشرد.
بهرام گور بر تخت زرین طیسفون نشست، درب زندان‌ها را بگشود، درهای گنج را بر نیازمندان باز کرد و دادگری در سرتاسر جهان گسترده شد. غم از دل غمگنان زدوده شد و شاهنشاه سوری بزرگ برای بزرگان و مهتران برپا ساخت و هر کس به آن بزم شتافت، خلعت مهتری و بزرگی یافت.