چون آگاهی به شاهنشاه بیدار، بهرام گور، رسید که خاقان چین با سپاهی بی‌شمار در شهر مرو خیمه برافراشته، چاره را در شتاب و پنهان‌کاری دید. شاهنشاه فرمان داد تا لشکریانی گزیده و سبک‌بار، بی‌هیچ بنه و بارِ گران، آماده شوند؛ چنان‌که هر جنگاور دو اسب تازه‌نفس همراه داشت و جوشن بر تن و ترگ رومی بر سر بسته بود. آنان چون باد از آتشکده آذرگشسپ تاختند و از کژراهه‌ها، کوه‌ها و بیابان‌های بی‌نشان گذشتند. بهرام روزها دیده‌بانان هشیار می‌گماشت و شب‌ها پاسداران بیدار می‌داشت تا هیچ طلایه‌داری از دشمن بوی از حرکت ایشان نبرد.
سپاه ایران چون سیلی از کوهساران، از پیش‌درگاه اردبیل به آمل و از آنجا به گرگان و نسا تاخت. سرانجام به نزدیکی مرو رسیدند؛ چنان تند و سبک که تذرو پران نیز به گردپای آنان نمی‌رسید. در این میان، کارآگهان خبر آوردند که خاقان چین، فارغ از بیم جنگ و غافل از کمینِ روزگار، به تدبیر مشاوران کم‌خردش در نخچیرگاه کشمیهن به شکار نادره‌شکاران سرگرم است. بهرام از این خبر شادمان گشت و رنج راه بر دلش هموار شد.
شاه به سپاه خویش یک روز آسایش داد تا خستگی از تن برانند. با دمیدن نخستین خورشید بر فراز کوهساران، ایرانیان بر نخچیرگاه کشمیهن فرود آمدند. ناله شیپورهای جنگی و بانگ کوس، گوش آسمان و زمین را کر کرد و درفش‌های رنگارنگِ ایران‌زمین در افق پدیدار شد. خاقان چین که غافلگیر شده بود، پیش از آنکه دلیری نماید، به دست جنگاوران ایرانی دربند شد. زمین نبرد از خونِ دشمن لعل‌گون گشت و سیصد تن از سالاران و نامداران چین به بند کشیده بر پشت زین‌ها بسته شدند.
پس از گرفتاری خاقان، بهرام گور تندبادوار بر مرو تاخت و آن بوم و بر را از وجود لشکر چین پرداخت. هر آن‌کس که توان گریختن داشت پای به فرار نهاد، اما بهرام به همراه پهلوان دلاور، قارن پارسی، تا سی فرسنگ در پی گریختگان تاخت و طومار دشمنان را در هم پیچید. چون بهرام به نخچیرگاه بازآمد، غنایم بی‌شمارِ نبرد را میان لشکریان تقسیم کرد و آنگاه سر به آستانِ دادار کبریا سایید و این پیروزی بزرگ و کامگاری بر خاقان چین را از درگاه یزدان پاک دانست که دارنده مهر و ماه و پروردگار نیک و بد گیتی است.