چون سپیده دمید و خورشید جهان‌آرا تاج زرین خویش بر ستیغ گردون برافراخت، بهرام گور با لشکری آراسته و کمان‌های زه‌کرده روانه دشت شکار گشت. شاه پیشاپیش سپاهیان در حرکت بود و یاران خویش را به آزمودن هنر تیراندازی فراخواند. او نشان ساخت که تیر باید چنان بر سرون و شاخ گور نشست یابد که از میان سینه جانور بگذرد. پهلوانان از این همه مهارت شگفت‌زده شدند و شاه را آفرین گفتند، اما بهرام گور با فروتنی داد سخن داد که این همه توفیق و نیرو از فضل و عنایت ایزد یکتاست و هیچ بنده را بدون یاری پروردگار توانی نیست.
پس از آن، شهریار باره بادپای خویش را برانگیخت و در دم گوری ماده را که از کره‌اش بازمانده بود، با ضربت یک تیغِ آبدار به دو نیم ساخت. نخبگان و سران سپاه با دیدن این زخم گران و بازوی پرتوان، شاه را ثنا گفتند و بر فرّ کیانی‌اش درود فرستادند. بهرام فرمان داد تا تمام شکارها را رایگان میان بازرگانان و مردم بینوای دشت تقسیم کنند و هیچ کس در درم‌خواست از مردم ستم نورزد.
شهریار ایران سپس باژ و ساو را بر شهرهای نیازمند بخشید و دستور داد تا جارچیان در سراسر قلمرو بانگ برآورند: هر آنکس که درویش، کهنسال، ناتندرست، وام‌دار یا کودک بی‌سرپرست است، به میدان شاهی آید تا از خزانه سلطنتی بی‌نیاز گردد. وی تهدید کرد هر کارداری که بر مال یتیمان چنگ اندازد، به دار کیفر آویخته خواهد شد.
چون دادگری شاه همه جای را فراگرفت، وی رهسپار بغداد و سپس شهر اصطخر شد. در کاخ دل‌انگیز اصطخر، شبستان زرین را بیاراستند و بانوان و چنگ‌نوازان به شادمانی و سرود پرداختند. با این حال، بهرام گور از روزبه، کاردار خویش، برآشفت که چرا بانوان شبستان از تخت عاج و تاج کیانی برخوردار نیستند و فرمان داد تا باژِ روم و خزر را برای آراستن هرچه بیشتر شبستان شاهی گرد آورند تا گیتی در کامروایی و شکوه غوطه‌ور گردد.