چون خبر انهدام کرم به هفتواد رسید، وجودش از درد و خشم آکنده گشت و شتابان برای بازپس‌گیری دژ روانه شد. اما اردشیر بابکان پیشتر بر فراز بارو ایستاده بود و جاپای او بر باره دژ چون نقش قدم شیری استوار می‌نمود. سپاهیان هفتواد که از سوی دیگر چون کوهی گران فراز آمده بودند، با دیدن فرّه و اقتدار شاهی، سرگردان و درهم‌شکسته ماندند.
اردشیر از فراز باره فریاد برآورد و پایان کار را اعلام نمود: او خبر داد که چگونه با ریختن قلعی مذاب در کام هیولا، شالوده جادوی آنان را فروپاشیده است. باد به فرمان ایزدی بر سپاهیان هفتواد شورید و آنان در محاصره افتادند. در جریان این نبرد، هفتواد و پسر مهتر و سالار عیارش، شاهوی، گرفتار آمدند. اردشیر شاه از باره فرود آمد، بر بارهای زرین‌لگام نشست و فرمان داد تا در کنار دریا دو دار بلند برافرازند.
هفتواد و شاهوی را زنده بر دار کشیدند و با بارانی از تیر از پای درآمدند تا خفتگان و کژاندیشان از خواب غفلت بیدار شوند. گنجینه‌ها و خواسته‌های دژ که طی سالیان گرد آمده بود به تمامی تاراج شد و سپاهیان ایران از آن آراسته گشتند. اردشیر پس از پیروزی به سوی خره‌اردشیر شتافت و در آنجا آتشکده‌ای شکوهمند بنا نهاد که روشنی‌بخش آیین‌های مهرگان و سده شد. سپس با دادگری بر پارس فرمان راند، لشکر به کرمان و شهر گور فرستاد و خود پیروزمندانه راهی طیسفون گشت.