اردشیر پس از رهایی از چنگال دشمنان به کرانه‌های فیروزه‌ای دریا رسید و سر بر آستان یزدان پاک نهاد و او را بر این رستگاری بزرگ سپاس گفت. او در کنار آب‌های خروشان برآسود و ملاحی کهنسال و فرزانه را به نزد خویش خواند. پیر ملاح چون به شکوه، بالا و فرّه کیانی اردشیر نگریست، دریافت که در برابر شهریاری بزرگ از نژاد شاهان ایستاده است؛ پس دلش غرق در شادی شد و بی‌درنگ زورق‌ها بر آب افکند.
چون آوازه حضور اردشیر در کرانه دریا پیچید، جوشش بزرگان و دلاوران آغاز شد. خردمندان، آزادگان، نژادگان بابک از صطخر و بازماندگان دودمان دارا از هر گوشه و کنار، گروه گروه از کوه و دریا به سویش شتافتند. دل پیران با دیدن رستاخیز این شاهزاده جوان نوزاد شد و انجمنی عظیم از رای‌زنان و شمشیرزنان بر گردش حلقه زدند.
اردشیر در میان آن بزرگان لب به سخن گشود و بیدادهای گذشته را یادآور شد: «کیست در این میان که نشنیده باشد اسکندر بدگمان با فرومایگی چه بر سر نیاکان ما آورد و گیتی را چگونه به ستم درمشت گرفت؟ اکنون که من از نژاد اسفندیارم، سزاوار نیست که اردوان بر این مرز شهریاری کند و ما سر بر آستان ستم خم فرود آوریم. اگر مرا در این کین‌خواهی یاری دهید، تاج و تخت بلند را به نام شما خواهم ساخت.»
با این سخنان، بانگ غریو از بزرگان و شمشیرزنان برآمد. بازماندگان بابک و ساسانیان یک‌صدا کمر به بیعت بستند و فریاد برآوردند: «تن و جان ما فدای تو باد! شاهی و دلاوری تنها سزاوار توست. به فرمان تو کوه را هامون می‌سازیم و آب دریا را با تیغ جان‌فشان سرخ‌گون خواهیم کرد.»
از این بیعت پرشور، سر اردشیر از شادی برتر ز ناهید و تیر شد. او بر لب دریا شهریارانه شارستانی باشکوه بنا نهاد که کانون آبادانی و کار گشت. پس از آن، موبدی فرزانه پند داد که نخست باید بر پارس چیره گردد و سپس به نبرد اردوان بشتابد. اردشیر پند موبد را بجا آورد و با سپیده دم به سوی صطخر تاخت. در آن سو، چون خبر پرشور رستاخیز اردشیر به بهمن، فرزند اردوان رسید، روزگارش تیره شد و بی‌درنگ سپاهی آراسته از جنگجویان را برای رویارویی آماده ساخت.