چو خورشید سحرگاهان سر از افق برآورد و شبیخون تاریکی به پایان رسید، اردوان با دلی پرخشم و ناامید فرمان داد تا سپاهیان از تعقیب بازگردند. چهره شاه از فرط اندوه و کین‌توزی نیل‌گون گشته بود. چون شامگاه فرا رسید و پرده تیره شب بر جهان افتاد، اردوان به درون نهان‌خانه کاخ رفت تا راز سرپوشیده خویش را آشکار کند.
او کلک بربست و نامه‌ای سوزناک و پوشیده به فرزند دلاور خویش نوشت؛ نامه‌ای که در آن از خباثت روزگار و به بار نشستن درخت کژی در گلستان خویش نالید. اردوان به فرزندش خبر داد که اردشir چنان شتابان و بی‌خبر از پیش آنان گریخته که به راستی هیچ تیری با چنین شتابی از چله کمان نجهیده است. شاه اشکانی فرزندش را فرمان داد تا بی‌درنگ، اما با پنهان‌کاری کامل و به دور از چشم مردمان، راهی پارس شود و آن گریخته را ردیابی و شکار کند، پیش از آنکه آوازه این رسوایی و سرکشی در سراسر جهان بپیچد.