بر فراز تخت عاجین بغداد، آن‌گاه که اردشیر بابکان شاهنشاهی خویش را خجسته ساخت، تابان‌ترین تاج گیتی بر تارک وی درخشیدن گرفت. پهلوانِ کمریافته، گرز گران‌سنگ شاهوار در دست بگرفت و شوکت بارگاه را با شکوه رزمی و آیین کیانی آراست. مردمان فرّه و هیبت او را نگریستند و به شکوه گشتاسپِ کیانی بازشناختند؛ گواراییِ روزگار نو در همه‌جا طنین‌انداز شد.
شاهنشاه چون بر تخت پیروزه نشست، لب به پند و داد بگشود و فرمود که در این جهان، هیچ گنجی ماندگارتر و والاتر از دادگری نیست و این بخت و رنجِ شهریار است که جهان را زنده و آباد می‌دارد. او آشکارا هشدار داد که کردارهای ناپسند، خاستگاه همگی بدی‌هاست و اگر پروردگار پاک از کشوری خشنود باشد، زمینِ تیره برکتِ خویش را از ساکنانش دریغ نخواهد داشت. وی سراسر گیتی را پناه خویش خواند و دادگری را تنهای راه پادشاهی بلامنازع دانست.
اردشیر اندرز داد که نباید هیچ بنده‌ای یا آزادمردی از بیداد کارداران، سپهسالاران و جنگاورانش دلی پردرد و آرزویی ناکام داشته باشد؛ از همین رو درهای بارگاه خویش را بر همگان—از دوست گرفته تا بدخواه—گشود تا دادخواهان بی‌هراس پیش آیند. آوای آفرین و ستایش از سراسر انجمن برآمد و همگان بزرگی‌اش را ستودند و کشوری آباد از دادِ او خواستار شدند. پس از آن، شاهنشاه لشکریان خویش را به هر چهارگوشه گیتی گسیل داشت تا سر ستمگران و کینه‌ورزان سرکش را به تیغ بران و درفش شاهی رام و مطیع سازند.