چون آگاهی به لهراسب رسید که کیخسرو جهان را بدرود گفته و سپاهیان در همراهی او سرگرم شگفتی‌های این راز بزرگ‌اند، بر تخت کیانی برآمد و تاج زرین بر سر نهاد. گردان و سران ایران‌زمین به پیشگاهش شتافتند. لهراسب بانگ برآورد و گفت: «ای بزرگان سپاه که پند و اندرز شاهنشاه خردمند را شنیده‌اید، هر آن‌کس که از شهریاری من خرسند نباشد، اندرز کیخسرو را خوار داشته است. من به هرچه آن پادشاه پاک‌نهاد فرمان داده وفادارم و در راه نیکی می‌کوشم. شما نیز نباید سر از فرمان او برتابید و هیچ رازی را از من پنهان دارید، چرا که نافرمانی از اندرز شاهان، گناهی بس بزرگ در پیشگاه یزدان است.»
آنگاه زال زر، پیر فرزانه سیستان، زبان به پاسخ گشود و گفت: «کیخسرو تو را به پادشاهی برگزید و ما اندرز او را با جان و دل پذیرفته‌ایم. تو شاهی و ما سراسر کهتر و گوش‌به‌فرمان توییم. من و فرزندم رستم و تمامی مردم زابلستان هرگز دست از وفاداری به تو برنمی‌داریم و هر که از این راه سرپیچی کند، دستش از نیکی کوتاه خواهد ماند.» لهراسب از گفتار استوار زال شادمان گشت، او را آفرین خواند و یادآور شد که کیخسرو فرمانروایی نیمروز را به زال و دودمانش سپرده است و گنجینه و شهریاری ایران میان آنان مشترک است.
سپس لهراسب روی به گودرز کشواد نمود و از او خواست راز دل برزبان آورد. گودرز سالخورده با دلی پردرد از غیبت فرزندان و نوادگانش—گیو و رهام و بیژن—گفت: «من اکنون تنها مانده‌ام، اما پیمانم همان است که زال بر زبان آورد. ما بر سر عهد خویش با کیخسرو باقی هستیم و از فرمان تو سرپیچی نخواهیم کرد.» با سخنان گودرز، همگی بزرگان و پهلوانان زمزمه آفرین سر دادند و سر بر خاک طاعت نهادند.
لهراسب با دلی تازه و پرامید، روزی فرخنده را برگزید تا به رسم فریدون فرخ‌نژاد، در جشن بزرگ مهرگان تاج پادشاهی بر سر نهد. ایوان کیخسروی آراسته گشت و دیوان شهریاری نوسازی شد. روزگار چرخید و پس از کیخسرو، دفتر نامور لهراسب در دادگری و شهریاری گشوده گردید.