چون گودرزِ کشواد بر جای خویش آرام گرفت، طوسِ نوذر از میان بزرگان برخاست و پیشگاه شاهنشاه کیخسرو را بوسه داد. او با دلی آکنده از مهر و فخر، از تبار بلند خویش که به فریدون و کی‌قباد می‌رسید سخن راند و یادآور شد که چگونه سراسر زندگی خویش را با کمربند بندگی و رزم در خدمت ایرانیان گذرانده و هرگز میان از تلاش نگشوده است. او از روزگار سخت نبرد در کوه هماون یاد کرد، جایی که زره سنگین از فرط زخم و خستگی بر تنش چون پیراهن مرگ چسبیده بود؛ از شب‌زنده‌داری‌های بی‌امانش در جنگ کین‌خواهی سیاوش؛ از پایداری‌اش در رزمگاه لاون که در برابر دمِ اژدهای جنگ عقب ننشست؛ و از روزگار تلخ بند و اسارت در مازندران که پا‌به‌پای کاووس‌شاه رنج کشید. طوس افزود که هرگز سپاه را بی‌نگهبان نگذارده و کسی را بر او گله‌ای نبوده است، و اکنون که شهریار دادگر از تاج و گنج سیر آمده و عزم رحلت از این سرای سپنج دارد، چشم‌به‌فرمان اوست.
کیخسرو شاهنشاهِ ایران‌زمین، سخنان سپهسالار کهن‌سال را شنید و پاسخ داد که رنج و پیکار طوس بیش از آن است که در پیمانه روزگار گنجد. آن‌گاه شاه، نگهداری درفش کاویانی—آن نماد شکوه و فرّ ایزدی ایران—را به طوس سپرد و او را سپهدار زرین‌کفشِ سپاه ساخت. سپس منشورِ شاهانه فرمانروایی بر سراسر مرز خراسان را به نام طوس نگاشتند و بزرگان و سرافرازان بر آن گواهی دادند. کیخسرو مهرِ زرین بر عهدنامه زد و طوقی از زرِ ناب به همراه کمری زرین به وی پیشکش کرد و بر او آفرین‌های فراوان خواند، تا دلِ پهلوان کهن همواره از خشنودی روشن باشد و هیچ کینه‌ای در آن راه نیابد.