چون آوازه دلاوری و بالندگی شگفت‌انگیز رستم خردسال در گیتی طنین‌افکن شد، دل سام نریمان، جهان‌پهلوان ایران، از اشتیاق دیدار نوه خویش بپرید. او اداره سپاه را به سپهسالار خویش سپرد و همراه با بزرگان و جهاندیدگان راهی زابلستان شد. زال زر چون از نزدیک شدن پدر آگاه گشت، کوس نبرد و شادی بربست و همراه با مهراب، شهریار کابل، و لشکری بیکران که کوه و دشت را پوشانده بود، به پیشواز شتافت.
در میان سپاه، پیلی ژنده و آراسته پدیدار شد که بر پشت آن تختی زرین نهاده بودند. بر آن تخت، رستم خردسال با بازوانی شیرآسا، سینه‌ای فراخ و گرز گران در دست نشسته بود. چون سام از دور نمایان شد، بزرگان از باره‌ها فرود آمدند و سر بر خاک نهادند. سام با دیدن آن کودکِ شیرسان بر بالای پیل، رخسارش چون گل شکفت. رستم از پیل فرود آمد، دست نیای خویش ببوسید و گفت که او نه شیفته خواب و خوراک، که دلباخته زین، زره و گرز است. سام سر و چشم نوه دلاور خویش را غرق در بوسه کرد.
سپس همگی به کاخ درآمدند و جشنی یک‌ماهه برپا شد؛ باده در جام‌ها به گردش درآمد و چنگ‌نوازان سرود سر دادند. سام در تمام مدت با حیرت به قامت دیوآسا و بازوان ستبر رستم می‌نگریست و یزدان پاک را ستایش می‌کرد. او هزاران آفرین بر سیمرغ فرستاد که راه نجات رودابه و زایش رستم را به ایشان نمود. مهراب نیز در مستی جام‌ها، به خویشتن و هم‌پیمانی با رستم بالید. چون ماه به پایان رسید، سام زال را به دادگری، خردورزی، دوری از بدی و فرمانبرداری از شاهان پند داد و یادآور شد که جهان گذراست و فرجام زندگی مرگ است. سپس با دیدگانی اشکبار، فرزند و نوه خویش را بدرود گفت و همراه سپاهش به سوی مرزهای باختر شتافت.